Kwaad.

Mag ik krabben
Tot het bloed van je rug druipt

Mag ik slaan
Tot je smeekt dat ik stop

Want kijk me in de ogen
Je bent nog een kind
Diep vanbinnen
Dat weet jij ook

Mag ik vloeken
Tot je oren pijn doen

Mag ik roepen
Tot je weent

Je zal nooit volwassen zijn
En de verantwoording kunnen dragen
Van de dingen die je doet
En de dingen die je deed
Met mij

Je zal nooit rekening kunnen houden
Dat er anderen zijn
Die misschien wel om je geven

Kijk me in de ogen
En luister naar de waarheid
Die is confronterend
En oh zo kwaad

Kwaad
Net zoals ik
Er zijn geen woorden voor
Ik tril
Tot in het diepste van mezelf

Want zo kwaad
Ben ik nog nooit geweest.

Voor altijd.

Ik wil je vastpakken
En nooit meer loslaten
Jou kan ik niet laten gaan

Er gaat geen dag voorbij
Dat ik niet aan je denk
Je staat voor altijd in mij gegrift

Ik wil je hand
Om je vingertoppen te strelen

Ik wil je arm
Om tegen te leunen

Ik wil je hele lijf
Om lief te hebben

En ik wil een kus
Voor altijd

Zoals liefde is.

Ooit al over het woord ‘liefde’ nagedacht?
Wel, ik niet

Lief-de
Lief
Dus zacht en teder
De
Met iemand

Je hoort het overal
Je leest het zo veel
Maar wat betekent
Liefde

Liefde is…
Wat ik niet uit kan leggen
Wat ik nog nooit echt gevoeld heb
Liefde is
Zoals zovelen zeggen
Iets wat je niet kan zien

Liefde is
Volgens sommigen heel mooi
De zoektocht naar haar
Is gevaarlijk
Dat heb ik toch gehoord
Ze is overweldigend en pijnlijk
Dat is wat ze mij vertelden

Is het dat dan allemaal waard
Al die tranen
Al die littekens
Voor altijd
Op je huid
Gebrand in je gedachten
Nooit meer laten ze je los

Maar wat als je het tegenkomt
En het je nooit meer laat gaan
Als het mooi is
Zoals de ochtendzon
Mij gelukkig maakt

Zoals liefde is?

Genegeer.

Gekrenkt in haar eer
Buigt ze het hoofd
Legt ze zich neer
Tot het laatste licht vanzelf dooft

Verslagen door haarzelf
Geeft ze op
Wat ze nooit heeft gehad
En gaat ze ongeboeid verder
Tot wat ooit
Iets moet worden

Geen antwoord
Krijgt ze los
Geen woord
Wordt gezegd
Geen klank, en nee ook geen gebaar

Genegeer
Tot het laatste
Stukje van zichzelf
Vergaat

Het hart bloedt vanbinnen
Vanbuiten wordt niets gemerkt
Lachen
Zonder rimpel
Wenen
Zonder traan

Bevangen door de stilte
Het maakt haar bang
Bang van het donker
Bang van het onbekende

Moedig gaat ze door
Al doet het zoveel pijn

Haar blote voeten
Raken de grond
Het zand kruipt tussen haar tenen
Maar het kan niet baten
Ze wil alles laten
Laten waar het is
Laten waar het was

Haar vinger raakt het water
Maar de aanraking
Wordt genegeerd

Gewoon genegeerd.

Regennat.

Verward en godvergeten
Wat is er hier gebeurd

Hij die zocht
Wat zij wilde vinden
Vulden ze elkaar aan
Maar het mocht niet zijn

Regennat
Omringt haar
Regennat
Verdrinkt haar

Koud en afgeleefd
Zo voelt ze haar

De smaak van zijn lippen
Verdwijnt terwijl de klok verder tikt
Tikt naar morgen
Tikt
En blijft tikken

Regennat
Komt binnen
Regennat
Bekoelt haar

Regennat
Natter dan ooit
Druppelt in het rond
Spettert op haar huid

Regennat
Maar ook tranen
Het verschil wordt haast niet gemerkt

Tranen en regennat
Banen zich een weg
Naar een plas

Waar het eindigt
Waar alles samenkomt.

Blijf.

De blik in je ogen
Verraden jouw angst
Angst voor iets nieuws
Angst voor haar

De trilling in je stem
Kan enkel verwoorden
Dat je zoekt
Naar iets onbekends
Niet naar daar

De tranen in je ogen
Vertellen
Dat het over is
Gedaan

Maar de warmte
En het verlangen
Zeggen
Dat het niet hoeft

Het stopt
Niet hier
Het stopt
Als je zegt
Dat het stopt
En jij zegt niets

Ze wacht
Op jou

Blijf nog even
Alsjeblieft.

Zien.

Niet dat je niet wil zien
Wat anderen geloven
Niet dat je niet wil zien
Wat anderen beloven

Zo voorzichtig
Als een kind op ijs
Zo gebroken
Als je hart

Geef je jezelf niet meer
Zoals je vroeger deed
Zoals je geloofde
In goedheid en in echtheid
Dat spoor ben je kwijt

Je ziet niet meer
Wat anderen zien
Je ziet niet meer
Wat anderen hopen

Hopen in geluk
Dromen over meer
Denken aan liefde
Aan zien
Kijken
Open je ogen

En zie
Wat ik je wil laten
Zien.

Flair Shopping Day – Dansation

Binnenkort is het weer zo ver, Flair Shopping Day in het Wijnegem Shopping Center. Duizenden vrouwen die zich willen laten schminken, op de cover van Flair willen staan of profiteren van andere interessante kortingen die deze dag gegeven worden. Klinkt wel leuk maar ik heb die dag iets anders te doen daar, ik sta namelijk op het podium.

Ik verzorg samen met mijn dansgroep, Dansation, de podiumacts van die dag. Het is al het tweede jaar op rij dat we dit doen. Vorig jaar was ik er jammer genoeg niet bij, maar dit jaar dus wel. Van hiphop naar showdance, verschillende stijlen zullen we daar demonstreren. 

Op zo’n podium staan is telkens weer een unieke en leuke ervaring, ik kijk er alvast naar uit.

Flair Shopping Day – Dansation (vervolg)

19 oktober was het dan eindelijk zo ver. Ik en mijn dansgroep, Dansation, mochten op het Flairpodium in het Wijnegem Shopping Center staan. Met veel zin en energie kwamen we ’s morgens rond een uur of half negen aan, waarna we naar onze loge gingen. Daar aangekomen vonden we een grote mand vol met fruit, drinken à volonté en genoeg plaats om te oefenen. Iedereen begon zich klaar te maken, te schminken en hun juiste kledij aan te trekken.

Om 10u was het dan eindelijk zover, de officiële opening van de ‘Flair Shopping Day 2008′, waar wij onder andere de openingsact van verzorgde. Veel volk was er nog niet echt, maar toen de muziek begon te spelen veranderde dat al snel.

Vanaf dan deden we om het uur een dansact van zo’n 10 minuten. Dat klinkt misschien weinig, maar bedenk even: dat je 10 minuten aan een stuk hevig en intensief aan het dansen bent, dat is dus heel zwaar maar het geeft wel veel voldoening.

Het was een superleuke dag, geslaagd voor iedereen van ons en ik kan jullie al iets verklappen, volgend jaar zijn we er waarschijnlijk weer bij !

Dag 1 – groep 1

We hebben onze groep, om het ons gemakkelijk te maken en om tijd te besparen, in subgroepjes van 2 personen verdeeld. Uit de berg kranten kozen Dorien en ik De Standaard. Omdat deze krant vrij goed aansluit bij onze gekregen/gekozen domeinen (economie, justitie en sport). Dit nam het meeste van de tijd in beslag.

We hebben de artikels die met onze domeinen in verband stonden verwerkt, geanalyseerd, bronvermelding volgens APA-stijl toegepast en samengevat. Als heel ons groepje klaar was met dit te doen, maar dan van hun gekozen kranten, vergeleken we de artikels die over hetzelfde onderwerp gingen en vergeleken we de koppen. Het ‘Hotnieuws’ hebben we ook van deze krant bepaald met z’n tweeën. Daarna individueel, uitgemaakt wat voor onszelf het belangrijkste nieuws was.

Vandaag had ik echt het gevoel van op een miniredactie te zitten, wat best wel fijn was.

Dag 2

Omdat ‘s morgens nog niet alle kranten geleverd waren, zijn Dorien en ik Het Laatste Nieuws gaan kopen omdat we die krant nog misten.

Voor de rest van de dag speelden we verder redactie en deden dus de taken die we moesten doen. Alleen nu al iets minder chaotisch. Dit mede doordat we nu 2 laptops in ons bezit hadden.

 De kranten hebben we doorgenomen, het ‘Hotnieuws’ geselecteerd, koppen vergeleken, korte inhouden gemaakt van artikels die tot onze domeinen behoorden enzovoort.

De dag ging snel vooruit, we hebben dan ook goed doorgewerkt.

Dag 3

De laatste dag van onze eerste projectweek. Het nieuwsaanbod was vandaag vrij beperkt. Maar we deden gewoon onze taken zoals anders.

Ella en ik verzamelden vandaag uit Het Laatste Nieuws het Hotnieuws en maakten korte inhouden van onze berichten die ons domein toebehoorden.

Als iedereen klaar was met dit te doen van de andere kranten konden we al het nieuws vergelijken. Ella en ik vergeleken verder ook nog de krantenkoppen. Ook de vergelijking van de 2 tv-journaals hebben we gemaakt.

Het was weer een dag die vlot vooruit ging voor ons allemaal.

Dag 4

Zoals in ons boekje stond stopt het nieuws niet, dus ook niet in het weekend. Ik heb de weekendkrant doorgenomen, het nieuws gevolgd en naar de radio geluisterd. En die informatie een beetje geanaliseerd. Verder heb ik niets speciaals gedaan deze dag.

Dag 5

Ook vandaag, zondag, heb ik de weekendkrant verder doorgenomen, naar het nieuws gekeken en naar het radionieuws geluisterd. Verder niets speciaals.

Dag 6

Wij waren de eerste groep die onze Vox pop moesten maken. Nadat we onze camera afgehaald hadden op het EMI, gingen we naar de Rooseveltplaats omdat we dachten daar wel veel mensen te vinden.

Toen we onze camera aan het instellen waren kwamen we tot de conclusie dat ze een cassette waren vergeten erbij te geven. Dus moesten we helemaal terug naar de school om er eentje te gaan halen. Met de cassette gingen we dan maar in de buurt van de school wat mensen ondervragen.

Onze vraag luidde: we vragen naar de mening over het feit dat de maximumleeftijd van scheidsrechters in het voetbal opgeschort is, en dus niet langer 45 jaar is. We kregen uiteenlopende reacties en zijn Staf Coppens tegengekomen, jammergenoeg wou hij niet voor de camera.

En dan was het tijd om te gaan monteren, met af en toe wat geknoei zijn we (vinden we toch zelf =) ) tot een mooi resultaat gekomen. Toch zeker voor leken in het monteren en maken  van reportages.

Daarna moesten we ook nog onze gewone dagtaken doen, het lezen en analyseren van de kranten en het nieuws van de dag.

Na een lange dag werken zijn we er geraakt. Het was een leueke maar vermoeiende dag.

Dag 7

Vanmorgen hadden we eerst een afspraak met de experts. Wij hadden iemand van BELGA en van Het Laatste Nieuws te gast. We stelden hen onze vragen en kregen wel wat nuttige tips, het was alleen een beetje onwennig.

Daarna deden we weer onze taken die we elke dag moesten doen. Ik heb De Standaard, Gazet Van Antwerpen en Het Laatste Nieuws geanalyseerd en het Hotnieuws eruit gehaald.

Ook onze Franse presentatie van morgen hebben we ook voorbereid en de artikels ervoor geselecteerd.

Het was een rustige, alhoewel eventjes toch weer chaotische, vermoeiende dag.

Dag 8

Ook nu vlogen we direct terug in het werk. Kranten analyseren en het nieuws bijhouden. Maar ook hadden we onze Franse opdracht vandaag. We bereidden ons Franse journaal voor en in de klas ging het vrij vlot. Weer een drukke dag die snel vooruit ging dus!

VESLAG – dag 8

We kwamen ’s morgens in de klas aan en begonnen direct met onze dagtaken. Alle kranten (Het Laatste Nieuws, Gazet Van Antwerpen en De Standaard) doornemen, uitpluizen en analyseren. Daarna hebben we het hotnieuws eruit gehaald. We hadden die middag om 14u onze Franse presentatie, dus een uurtje ervoor begonnen we ons daarop voor te bereiden en het samen te oefenen. Als we onze presentatie gedaan hadden gingen we gewoon weer verder met ons werk. Het document van Engels moest tegen de volgende dag af zijn dus bereidden we dit ook al wat voor. Na een lange dag gingen we naar huis, daar klopte iedereen nog lange uren achter zijn computer.

Dag 9

Vandaag was het belangrijkste punt van de dag de Engelse presenatie. We vlogen er dus meteen in zodat we tegen 13u goed voorbereid waren. Na de presentatie gingen we nog even door met de gewone dagtaken, de kranten doornemen…, daarna bereidden we ons voor op de presentatie van morgen en ik heb ook mijn A3 afgemaakt.

Nog 1 dag en deze eerste projectweken zitten er al weer op!

Dag 10

Het einde was eindelijk in zicht. Maar voor ons was dat einde nog wel even afwachten. Wij hadden als een van de laatsten onze presentatie in de namiddag rond een uur of 2. Iedereen van onze groep was er wel al om 9udan konden we onze presentatie nog rustig en grondig doornemen, voorbereiden en oefenen.

Uiteindelijk was het dan onze beurt om aan de presentatie te beginnen. Ik vond onze presentatie, al zeg ik het zelf, best wel goed. Ook het andere groepje dat bij ons zat hun presentatie was goed.

Zoals ze zeggen de laatste loodjes wegen het zwaarst. Maar nu staat er een volledig weekend op ons te wachten waarin we kunnen rusten en terug ons gewone tempo volgen.

Ik vond het een hele leuke periode, maar deze bevatte wel veel stress en chaos.

Opdracht 1 – Sport

Over het algemeen heb ik met de typische sporten die vaak in het nieuws voorkomen niets te maken. Wel doe ik aan (professioneel) dansen, waarbij ik deelneem aan competities en in een demogroep zit. Mijn verwachtingen voor de komende twee weken zijn vrij neutraal. Gewoon wat meer bijleren over de verschillende sporten die vaak in het nieuws voorkomen en wat meer mensen in deze competities leren kennen, qua actualiteit dan.

Opdracht 2 – Kort verslag: ‘When we were kings’

Toen ik te horen kreeg dat we een documentaire te zien zouden krijgen over Mohammed Ali had ik zo iets van dat interesseert mij niet. Maar dan begon hij en hoe langer ik keek ho meer ik ‘gefascineerd’ raakte van deze documentaire. In de documentaire komt Mohammed Ali als een zeer zelfverzekerd persoon over die vol energie zit. En dat vond ik dan ook meteen een van de sterkste punten van deze documentaire. Hoe ze de persoon van Mohammed Ali hier narvoor doen komen en dit ineengestoken hebben.

Een van de zwakkere punten vond ik dan weer dat het iets te langdradig was. Zeker wanneer ze naar ‘het grote gevecht’ van Mohammed Ali en George Foreman toewerkten.

Ik zou zeker en vast hetzelfde doen zoals men hier in deze documentaire heft gedaan om de persoon van Mohammd Ali voor te stellen. Veel verschillende en energieke beelden, hem aan het woord laten, laten zien wie er achter ‘de topbokser’ zit. Wel zou ik nog meer persoonlijkheid van hem weergeven, ze zijn vrij alemeen gebleven en enkel over het boksen. Op het einde werd dan kort vermeld dat hij later aa Parkinson leed. Dit had ik dan meer uitgewerkt en ook de persoon na zijn boksercarrière laten zien. En hoe zat het met zijn familie en zijn geliefden, had hij een vrouw, ha of wou hij kinderen… Allerlei vragen die waarschijnlijk nog wel wat mensen interesseren. Ik zou meer de ‘human interest’ van de kijker of lezer prikkelen. Door hem ook in zijn gewone leven te volgen.

Ikzelf ben niet zo’n sportfanaat als het gaat om boksmatchen of voetbalmatchen op de televisie of live te bekijken, maar al bij al vond ik het wel een zeer geslaagde, interessante en prikkelende documentaire.    

 

Opdracht 3 – Sociologie

Rond het thema ‘Subcultuur: Skaters’ zijn wij, Delphine, Nathalie, Ella, Lana en ik, ons gaan verdiepen in het leven van een amateurskater. Aan de hand van interviewvragen zijn we dan ook een heel deel te weten gekomen over hun levensstijl.

 

Vroeger was skaten een echte rage, maar die is nu voorbij. Alleen de ‘die hards’ skaten tegenwoordig nog, zoals ze het zelf zeggen.

Amateurskaters leren hun technieken vooral van te kijken naar professionele skatefilmpjes of van hun skate-vrienden. Zelf doen ze die stunts en blijven oefenen tot ze het kunnen. Ook proberen ze zelf van alles uit. Maar skaten is ook duur. Het belangrijkste dat je nodig hebt voor die stunts uit te proberen is een skateboard. Die kost al gemakkelijk tot de €200.  Terwijl je nieuwe stunts oefent durft je skateboard ook rap te breken, waardoor je weer veel geld betaald om die te laten repareren.

Voor de meeste amateurskaters is het eerder een gewone leuke hobby. Een vrijetijdsbesteding. Meestal skaten ze minstens 2 keer in de week. Ze doen dat vooral in stadsparken en wanneer het koud is de skatehal van fitopia een perfecte plaats om te skaten. Soms kan de parking van de Delhaize op zondag ook een leuke plaats zijn om je uit te leven!

In het amateurskaten wordt er niet gepraat over leiders. Iedereen skate waar en wanneer hij wilt en afspraken worden er ook niet altijd gemaakt. Over ‘wannabe’s’ wordt er dus ook niet gepraat. ‘Ofwel kan je skaten, ofwel wil je het leren’ daar gaat het om. Nieuwkomers worden zeker toegelaten, maar veel wordt daar niet over gepraat. Skaters gaan los met elkaar om. We spreken daarom ook niet echt over een in- en out-group.

Een belangrijk onderdeel in het skaten is de kleding. Er worden vooral gewone, losse broeken gedragen zodat ze  genoeg bewegingsruimte hebben. Wij hebben een clichébeeld over de typische skater met de wijde broeken en de wijde t-shirts, maar toch kan je dat bij het amateurskaten geen symbolische grens noemen. Ze willen zich niet anders opstellen tegenover de rest. Ze dragen die kleding omdat ze gemakkelijk zit bij het skaten en wanneer ze weggaan met vrienden dragen ze hun gewone kledij. Merken worden niet door alle amateurskaters gedragen, maar als ze er toch in hun kast hebben hangen is dat meestal Carhartt of Osiris voor schoenen. Een amateurskater luistert naar verschillende soorten muziek. Vooral naar R&B en Rock en wanneer ze naar feestjes gaan houden ze ook wel van Drum&bass of electro.

Meisjes wagen zich over het algemeen nog niet tot het amateurskaten. Vroeger toen het een populairder was, waren er meer meisjes. Hierbij mag je ook niet vergeten dat skaten een harde sport is. Je mag niet te soft zijn en skaters vallen hard, heel hard en als meisje moet je dus heel goed in je schoenen staan.

Echte idolen hebben de amateurskaters niet. Vooral jongere skaters kijken op naar Tony Hawk, maar het zijn vooral de professionals die ze in de skatefilmpjes zien die de aandacht trekken.

 

 

Opdracht 4 – Debat sportjournalistiek

Donderdagnamiddag 18 december verwelkomde Plantijn Hogeschool zes toch wel vrij belangrijke heren. Deze heren kwamen een debat houden over de sportjournalistiek van vandaag en beantwoordden vragen die wij hierover hadden. Deze zes heren waren: Peter Vandenbempt ( een radiosportjournalist), Kris Meertens (een sportjournalist), Frank Raes (de sportjournalist van één),  Aimé Antheunis (de coach van Germinal Beerschot), François Colin (de sportredacteur van De Standaard) en Leo De Vos (een oud-student van Plantijn Hogeschool en een sportverslaggever). Deze laatste nam de leiding van het hele debat.  

Een van de belangrijkste vragen die gesteld werd was toch wel ‘Wat de kwaliteiten zijn van een goede sportjournalist?’. Over het algemeen kwamen woorden zoals ‘gedrevenheid’, ‘passie’, ‘objectiviteit’, ‘algemene kennis’ en ‘de juiste contacten hebben’ naar voren. Hieruit kunnen we besluiten dat dit de keywoorden zijn van een goede sportjournalist.

Naarmate het debat vorderde, kregen we een twist in het gesprek over de verschillen van vroeger en nu in de sportjournalistiek. Vroeger was het allemaal veel ‘relaxer’ en de contacten tussen journalist en speler/coach/… waren veel beter onderhouden. Nu is het veel moeilijker nog een speler voor de camera te krijgen, of al dan niet te kunnen interviewen. Dit zou te verklaren zijn door de gestegen concurrentiestrijd. Als je vroeger als sportjournalist ergens niet geraakte op een match kreeg je het verslag wel van een andere. Nu is het wie zo snel mogelijk die primeur proberen binnen te halen. Door deze concurrentiestrijd verliest de journalistiek (al dan niet sport) volgens deze mannen aan kwaliteit doordat het allemaal snel en goed tegelijk moet zijn. En dat zijn nu net twee begrippen die niet samengaan.

Nog een ander en nieuw fenomeen binnen de sportjournalistiek is de commercialisering ervan. Die op zijn beurt nog een grotere druk geeft aan de journalisten. En dan hebben we nog de nieuwe functie van de media, die van het entertainen. Human interest is nu veel belangrijker dan een goed verslag. Mensen zien nu liever naar een programma waarin geroddeld wordt of mensen belachelijk gemaakt worden in plaats van een goed en serieus gesprek/interview. Ook de opkomst van andere en modernere media duwt hen de dieperik in.

Aan het einde van het debat stelden enkele studenten nog wat vragen, maar deze waren niet zo speciaal om nog verder op door te debatteren. Het was een leuke ervaring om deze zes experts op vlak van sportjournalistiek eens te kunnen zien debatteren. Iedereen had zijn eigen uitgesproken mening en dat was wel leuk te zien hoe deze soms echt wel werd doorgedrukt in het debat.

Uit heel dit debat kunnen we besluiten dat de maatschappij geëvolueerd is en dat de sportjournalistiek hier maar mee moet achter aan hollen. Het tempo, de druk en nog zoveel andere factoren van deze tijd komen onze journalistiek zeker niet ten goede, en dat is er stilaan ook aan te merken. Want jammer genoeg: ’time is money’ !

Opdracht 5 – Economie: Lenovo en Olympische Spelen 2006

Bron: Van Heur, R. (14 september 2005). Lenovo telt af naar de Olympische Winterspelen. Geraadpleegd 10 januari 2009, http://www.computable.nl/artikel/ict_topics/ictbranche/835968/2379258/lenovo-telt-af-naar-de-olympische-winterspelen.html

Lenovo, een Chinees bedrijf, steunde de Olympische Winterspelen 2006 met onder andere vijfduizend desktops, 350 servers en zeshonderd notebooks. Het exclusieve bedrijf op vlak van hardwareproducten werd al in 2003 tot Top Sponsor van de Olympische Spelen verkozen. Lenovo was ook het eerste Chinese bedrijf ooit dat officieel sponsor van de Olympische Spelen was. 

Dankzij al deze punten die ik hierboven vernoemd heb, heeft het bedrijf enorm aan naamsbekendheid gewonnen, dit was ook een van hun doelen. Andere doelen waren contacten leggen, wereldwijde bekendheid vergaren en ook de mogelijheid tot wereldwijd zaken doen. De Olympische Spelen zijn hiervoor natuurlijk ideaal. Vele verschillende landen doen hieraan mee, en dan om als eerste Chinese bedrijf je naam te maken krijg je al snel bekendheid. Ook is het bedrijf op zich al een beetje exclusief en dat doet al snel vragen opkomen bij de potentiële contacten. Lenovo heeft ook nog een aantal andere Olympische Spelen gesponsord, en zoiets sponsoren kan je niet als je maar een klein bedrijfje bent met kleine winsten. Het zegt dus meer dan genoeg over het succes als deelnemende sponsor van de Olympische Spelen. 

JouPra – radio

- Wat heb ik gedaan?

Ik en Kasper namen samen de presentatie voor onze rekening. Dus moesten we de inhoud van het programma bepalen en de teksten voorbereiden. Kevin deed de techniek, Caroline de cultuuragenda en Pieter deed het nieuws.

- Hoe heb ik het aangepakt?

Ik heb een beetje opgezocht zodat we zeker rond de actua werkten en leuke weetjes gevonden zodat het programma niet te serieus werd.

- Wat was er moeilijk, en hoe heb ik het opgelost?

De tijd timen zodat het goed uitkwam met de liedjes. We moesten ook bv tussen twee liedjes in praten en dan moest je rekening houden dat je ‘tapijtje’ zo lang duurde. Hoe heb ik het opgelost, wel gewoon terwijl we spraken naar de tijd gezien zodat we wisten of we er nog een zin konden bij doen of niet.

- Wat vond ik er leuk, prettig aan?

Je was volledig vrij met het ineensteken van het radioprogramma. Dat vond ik leuk, je kon echt je eigen ding uitproberen. Ook het presentatiegedeelte vond ik heel leuk. Dit vooral omdat we het speels en luchtig hielden.

Robert Verschooten over ‘De zin van de Europese verkiezingen’

Robert Verschooten, een observator van Europa, begon met de twee partners van Europa. Het ESIC (Europees Informatiecentrum) en de Vlaamse overheid. Hij vertelde ons wat de voornaamste taken waren van deze twee partners. Het kwam er voornamelijk op neer dat ze zich bezighouden met ‘communiceren over Europa’. Specifieker dan de Europese verkiezingen.

Vervolgens ging hij iets dieper over ‘De zin van de Europese verkiezingen’. Hij vertelde ons dat de 3 belangrijkste beslissende organen zijn: de Europese Commissie, de Europese Raad en het Europees Parlement. Europa 27 staten telt en samen zo’n 500 miljoen inwoners heeft. Daaruit volgde de vraag: ‘Hebben wij als kiezer wel invloed?’. Volgens hem wel. Om de 5 jaar zijn het Europese verkiezingen. Elk individu kan en moet zijn stem uitbrengen, enkel zo hebben we een volwaardige democratie, zei hij. En zo maak je de strekking sterker waarvoor je kiest.

De 27 staten vormen samen een unie en hun samenwerking streeft naar een goede welvaartstaat. Nu zeker dat de ‘BRIC-landen’ (Brazilië, Rusland, India en China) groeiende landen zijn, moet Europa zich proberen op elk vlak (politiek, economisch, …) sterk te houden. Dit omdat er een verschuiving van de economische en politieke macht plaatsvindt. Verder vertelde hij nog over de voordelen van Europa. Zo heeft Europa een consumentenbescherming, bescherming van de mensenrechten, bepaalde maatregelen…

Hij sloot af met de leuze van Europa die als volgt klinkt: ‘Eenheid in de identiteit’.

Ik vond de inhoud van de lezing interessant maar veel dingen wist ik al. Robert Verschooten vertelde het wel vrij saai. Hij zei dat hij een neutrale partij is die mensen bewust wil maken dat hun stem ook telt, maar ik vond hem niet echt objectief. Ook vond ik dat hij niet echt een goede structuur had in zijn presentatie. Maar mijn beeld over Europa is wel duidelijker geworden.  (301 woorden)

‘KiesKwies’

‘Kieskwies’ is een internetquiz over de verkiezingen voor het Europees parlement. De eerste pagina wordt geopend met een soort theaterachtige lay-out. Daarna moet je een personage kiezen. Ook moet je twee tegenspelers nemen die je aan de hand van hun IQ kan kiezen. Dan kom je samen met je tegenspelers in een soort quizprogramma of show terecht. Daar moet je in levels spelen die elk 5 vragen hebben die je tegen tijd moet beantwoorden.

Ik vind de quiz vrij kinderachtig als je weet dat ook volwassenen dit kunnen en willen meespelen. Moest dit een quiz voor op school te doen zijn, dan zou het een leuk idee zijn. De vragen op zich zijn wel goed en relevant. Langs de andere kant kan het wel leuk zijn om op die manier Europa te leren kennen.

Als je fout antwoordt komt de juiste oplossing er altijd bij. Zo kom je dingen te weten die wel interessant zijn.

Ik denk dat deze quiz een goed initiatief is voor jongeren om Europa beter te leren kennen. Of deze quiz echt geschikt is voor volwassenen weet ik niet. Zij zullen dit misschien iets te kinderachtig vinden en direct afhaken. (194 woorden)

Volt – 4/3/09

Na al wat lessen theorie en praktijk te hebben gehad, was het eindelijk tijd om naar de echte grote mediawereld te trekken. De VRT ontving onze klas tijdens een opname aan VOLT, een live-programma met Kobe Ilse en Martine Tange. Toen we het gebouw betraden trok er een kleine stilte over onze groep, velen waren er nog niet geweest. Toen we opweg naar de opnamestudio door de gangen liepen, begon het toch te kriebelen bij mij. De zin om in dat wereldje terecht te komen en een job te hebben werd nu alleen nog groter. In de opnamestudio vonden we elks onze plek, oefenden de publiekreacties en dan gingen we live op antenne. Ik vond het een hele fijne ervaring om zo’ n programma eens vanuit de studio zelf mee te maken. Dat je ziet hoeveel mensen er eigenlijk aan mee helpen om zo’n show tot een goed einde te brengen. Lichtmensen, geluidmensen, cameramensen en zo kan ik wel blijven doorgaan. Kobe Ilse kwam na de opname nog een gezellige babbel met onze klas doen, we dronken samen nog iets en trokken dan terug naar huis om er de volgende dag weer vroeg uit te kunnen.

Plein – Lambermontplaats

Lambermontplaats

Je stapt met de tram aan het museum van Schone Kunsten af. Daar is het allemaal vrij druk tot je iets verder door wandelt en aankomt op de Lambermontplaats. Recht voor je zie je de blinkende golven van het nieuwe Justitiepaleis. Op de Lambermontplaats aangekomen, lijk je helemaal niet in het midden van de stad te zitten. Het is dus een knooppunt tussen het museum van Schone Kunsten en het nieuwe Justitiepaleis en toch is het daar zo rustig. Zo kalm en open. Bijna niemand valt er te bespeuren, echt een ideale plaats om goed op adem te komen, of een gezellige pint te pakken in een van de leuke cafeetjes die er te vinden zijn. Enkel een rotonde waar af en toe een tram draait, verder valt er niet veel te beleven. Zo lijkt het toch op het eerste gezicht. Maar na wat rondgevraagd te hebben aan mensen die daar ronddwaalden, bleek het plein zich in de maanden mei tot september te ontplooien tot een echte Lambermontmartre. Cartoonisten, leuke muziek, heel de buurt die samenkomt, dat gebeurt allemaal in de zomer. Jammer dat we enkel nog de met krijt aangeduide plaatsen konden waarnemen die nog overbleven van het laatste weekend Lambermontmartre.

Op deze grote rotonde staat een fontein, met rondom rond een cafeetje en een apotheker (waar ik ook ben gaan informeren wat er zoal gebeurt). Op de foto zie je een van de standbeelden die rond de fontein te vinden zijn. Maar dit is niet zomaar een standbeeld, het is hét standbeeld van Meneer Lambermont zelf. Een baron uit de 19de eeuw. Het monument werd in 1912 aan hem opgedragen als dankbaarheid van de stad Antwerpen voor zijn werk. Zo kreeg hij het voor mekaar dat de Scheldetol van Nederland werd afgekocht.

Ik heb deze foto gekozen omdat ik de baron vrij machtig en belangrijk vind overkomen. En omdat hij toch wel wat goede gedaan heeft en dit en eermonument is vind ik de foto wel passen bij het plein. Ook het contrast vind ik in de juiste sfeer rond de persoon, het licht dat van boven af schijnt en hij die met zijn grote voet je lijkt te gaan vertrappelen, vind ik gewoon een leuk aspect.

Researchbronnen: http://nl.wikipedia.org/wiki/Auguste_Lambermont, een paar mensen die rondliepen op het plein, de apotheker aan het plein, http://antwerpen.be/eCache/BEZ/962.cmVjPTE5MTc1.html

Op de site van Wikipedia kwam ik informatie te weten over de baron zelf en over het plein. Aan de mensen en de apotheker vroeg ik wat er zoal te beleven viel op het plein, zij vertelden mij dat buiten Lambermontmartre en de hond uitlaten er niet al te veel te beleven viel. En op de site van Antwerpen zelf vond ik dat verdere informatie over Lambermontmartre.

Voxpop – Lange Wapper

Voxpop lange wapper MP3

Andrew Sullivan – Why I blog

Andrew Sullivan zegt in ‘why I blog’ dat je jezelf blootgeeft, of je dat nu wil of niet, als je blogt.
Dat merk ik zelf ook, het is moeilijk om iets te ‘kiezen’ om over te schrijven. Alhoewel je zoveel dingen doet en meemaakt, ergens is er die barrière die je tegenhoudt om net niet over datgene te schrijven dat in je opkomt.
Een blogger kan over stomme, nutteloze dingen schrijven, waar niemand echt een boodschap aan heeft, maar het kan ook over het persoonlijke leven, de gedachtegang en de gevoelens van deze persoon gaan.

Er zijn zoveel blogs en bloggers, wat maakt jou nu net zo speciaal? Ik denk dat als je je net durft blootgeven dat mensen zichzelf kunnen herkennen in datgene wat je vertelt. Of over iets waar anderen nog nooit eerder bij stilgestaan hebben, dat je anderen aan het denken zet. Die elementen moet je voor jezelf zoeken denk ik om zo toch iets te betekenen als blogger. En dat kan je niet zonder jezelf in je tekst, in je woorden, in elke letter weer te geven.

Dus als blogger geef je jezelf sowieso bloot, ongeacht de boodschap.

Niets en toch ook iets

Ik was laatst aan het denken over een onderwerp voor mijn blog. Ik dacht na over mijn hobby’s, mijn passies, mijn werk en school. Maar geen van deze onderwerpen boeide mij genoeg om er spontaan iets over op te schrijven.

Nu mijn grootste passie en hobby is dansen, dat doe ik nu zo’n zes jaar, ik werk bijna anderhalf jaar bij de warme bakker om de hoek en op school is het wel stressen maar ik doe het allemaal heel graag.

En toch vond ik het niet genoeg, niet genoeg om er een blogberichtaan te besteden. En dan begon ik wat meer na te denken, ruimere onderwerpen te verzinnen, maar dat draaide allemaal op stomme teksten en domme onzinnige taal uit.

Wie ben ik, wat heb ik te zeggen? Om het grof te zeggen, momenteel niet echt iets, niks dus. Ik ben gewoon een van de zovelen in deze grote grijze massa van een wereld. Zo klein voel ik mij en toch ook zo groot.

Ondertussen besef ik dat ik nu een blogbericht aan het schrijven ben, met niets en toch ook iets.

Sfeerreportage Lambermontplaats

INTRO: Vandaag breng ik een bezoek aan de Lambermontplaats in Antwerpen. Om daar te geraken neem ik de tram naar het Antwerpse Zuid. Daar stap ik af aan het Museum van Schone Kunsten. Een straat verder bevindt zich de Lambermontplaats waar enkele bewoners mij wat meer vertellen over het plein.

LINK: http://soundcloud.com/lana-martens/sfeerreportage-lambermontplaats-mp3

Eindproduct

Eindelijk!
De examens zij gedaan en de jury is geweest. Altijd wel spannend, omdat je niet weet wat je van ons product vinden. We hebben er een heel semester hard aan gewerkt met de bijkomende stress en frustraties. Maar ook plezier hebben we eraan beleefd.

Als ik zo terug kijk op het eerste semester, sluit ik het wel af met een goed gevoel. Het ging allemaal heel snel, veel werk, opdrachten, altijd druk druk druk in de weer. En nu is het EINDELIJK gedaan.
Nu hebben we een weekje om terug op adem te komen, dat is ook echt nodig. Iedereen is gewoon op, en ook het sociale leven heeft terug een boost nodig.
Zo goed als een maand heb ik binnengezeten, blokken, lezen, herhalen en terug opnieuw. Eindelijk kan ik terug buiten is de weliswaar koude maar zalig frisse wind lopen. Pure vrijheid is dat, slapen tot wanneer je ogen openen, naar buiten kunnen gaan wanneer en voor wat je maar wil.

Een woord, zalig!
Maar het was wel de moeite waard, nu alleen nog hopen op een goede beloning voor dat harde zwoegen en zweten…

Chaostijd

Ken je het gevoel dat alles op z’n kop staat, niets gaat zoals het moet en alles tegen zit? Zo’n echte baaldag… Wel zo’n dag had ik vandaag. Alles kwam precies tegelijk op me af, ik ging precies niets klaar krijgen op tijd en alles liep precies in het honderd.
Soms heb ik dat wel eens, zo’n chaos in m’n hoofd. Dan lijkt het allemaal mis te gaan, maar uiteindelijk komt het wel goed, en lijkt het of ik het zo zit op te blazen en onnodig stress heb. Ja ik heb zo soms wel eens van die dagen.
Alles op een rijtje zetten, zorgen dat al het werk toch redelijk overzichtelijk en in orde is, en dan kunnen we er weer voor een tijdje tegen.
Pff wat een dag !

Sneeuw!!

Vandaag de eerste vlaag echte (!) sneeuw over ons heen gekregen. We stonden onder een afdakje terwijl de dikke sneeuwvlokken zich elegant over de grond neerstrooiden. Echt zo gezellig vind ik dat . Koud is het wel maar het heeft ook iets charmants. Met een rode neus en een lekkere jenever in de hand is dat probleem snel van de baan. Vanavond breng ik nog een bezoekje aan de kerstmarkt in Antwerpen denk ik. Dat is ook altijd zo fijn. Alle lichtjes die branden, de hele stad verlicht en iedereen die in een leuke sfeer is, ook wel te verklaren door de drank, maar dat maakt het eens zo prettig. Veel sneeuwplezier voor iedereen maar gooi alsjeblieft geen sneeuwballen hoe grappig dat ook lijkt. Het zijn koude, harde ijsballen die zeer pijnlijk aankunnen komen, dus niet doen…

Patékes hier, patékes daar, patékes overal…

Of laat ik beter kerststronken zeggen. Zoals ik eerder al eens vertelde werk ik bij de bakker. En zo ben ik dus een van die mensen die op feestdagen WEL moet werken en niet lekker lui kan wezen. Dat was vandaag het geval. Omdat het vandaag natuurlijk 1ste kerstdag is. Zoveel mensen zien passeren, zoveel stronken verkocht. En dan zou je denken dat de goesting voor zo’n lekker toetje over is, maar nee hoor, vanavond doe ik lekker mee met de traditie, en eet ik een lekkere kerststronk. Zo eentje met Crème-à-beurre en marsepein rond. Mmm dat wordt smullen. En bij deze ook een zalige Kerst aan iedereen toegewenst .

Gitaar

Het tokkelen van een snaar, trillingen die omgezet worden in geluid, nee omgezet worden in een hemels geluid.

Een gitaar die dat hemelse geluid maakt.
Zo een akoestische spaanse gitaar. Die gitaar die rust op mijn schoot, terwijl ik haar bespeel.
Elke noot die uit het instrument vloeit brengt mij tot rust. Bijna in een trance.

De beste ontspanning voor mij is gewoon die goede oude gitaar bij mij nemen. Elke snaar die ik dan aanraak, tot gevolg trilt, hogere en lagere geluiden die uit de klankkast komen, heerlijk gewoon.

Noten lezen kan ik niet, maar ik heb een andere manier gevonden om dit geweldige instrument toch te kunnen leren bespelen.
Met tabs, daar leggen ze je uit hoe je je vingers moet zetten via een kort schematisch overzichtje van hoe de snaren staan. Echt zo handig!
Een van de eerste liedjes die ik zo heb leren spelen was Michel van Anouk.

Ja mijn gitaar, ik hou er zo van!

De strijd om de broek!

Ik moest voor het keuzevak cultuur naar een tentoonstelling. Ik koos voo ‘Jongens en meisjes… Bestemming bekend?’ Hier is een verslagje van daar. Ik vond het een aangename en zelfs leerrijke expositie… Allen daar heen dus!

Wetenschap? Dat is niets voor meisjes! En carrière maken? Dat is een mannenzaak! Alle stereotypen worden ontleed en in kaart gebracht tijdens de tentoonstelling “Jongens en meisjes… Bestemming bekend?”. Die loopt nog tot 31 maart in het Atlasgebouw in Antwerpen.

Ahmed Zizaoui is medewerker van het Atlasgebouw en legt uit waarom de tentoonstelling nu net in dat gebouw plaatsvindt. Het Atlasgebouw is een stedelijk ontmoetingscentrum dat draait rond 2 grote thema’s: diversiteit en inburgering. De slogan van de stad Antwerpen ‘’t Stad is van iedereen’ draagt bij tot die thema’s. Onder diversiteit verstaan we bijvoorbeeld het gender, en dus de plaats van de vrouw tegenover de man en omgekeerd. En juist dat aspect wordt aangekaart tijdens de tentoonstelling. De bedoeling is om de gelijkwaardigheid van alles en iedereen te promoten.

Zizaoui zegt verder nog dat het voornaamste doel van de tentoonstelling een debat openen is, over de rollenpatronen en stereotypen van vroeger en nu. Wie draagt er de broek thuis en wie niet. Ook komen onderwerpen zoals homoseksualiteit, feminisme, werk, onderwijs en het gezin aan bod.

“Jongens en meisjes… Bestemming bekend?” begint in het jaar 1830 en eindigt in het jaar 2000. De idealen van vroeger waren bijvoorbeeld de vrouw die thuis blijft en voor de kinderen zorgt en de man die als gezinshoofd het brood op de plank brengt. Nu is dat anders, nu gaan meestal beide partners werken.
Ook laat de tentoonstelling enige afwijkingen in de idealen en rolpatronen zien, wat wel een leuk deel van de expositie is. Zo is er een afbeelding te zien waarbij man en vrouw letterlijk strijden om de broek. Wie ze uiteindelijk zal dragen wordt beslist door hij of zij die hem in handen krijgt. Ook drinkende mannen die als nietsnut worden afgebeeld horen hierbij, en natuurlijk was dat vroeger taboe want de man was de baas en het voorbeeld.

Naast de tentoonstelling zelf zijn er nog enkele randactiviteiten, zoals een filmpje dat gemaakt is door studenten in Antwerpen, gastsprekers…
Het stereotype denken zal altijd in ons blijven zitten, maar “Jongens en meisjes… Bestemming bekend?” draagt zeker bij tot een algemeen verruimend beeld.

Zoektocht naar een Chineesje. (vervolg)

Na heel wat rond gemaild te hebben, met wel 10 verschillende Chinese uitwisselingsstudenten, waren er 3 die me wel verder willen helpen. Want ik moest voor ons magazine een interview doen met zo’n student.

Nu was er nog een praktisch probleempje. Zij, de studenten, zitten in Leuven en ik zit in Antwerpen. Ik dacht, die Chinezen zijn altijd verzot op steden bezoeken, dus ik krijg die wel snel naar hier. Niet dus. Maar ja, dan ga ik maar naar Leuven. Ik ben er nog nooit geweest, maar ben wel benieuwd.

Uiteindelijk moest ik dan nog gaan kiezen tussen die drie kerels. Hij die het enthousiast klonk in de mails, daar heb ik dan maar mee afgesproken. Hopelijk heeft hij veel te vertellen. Deze zaterdag is de date. En uiteraard krijgt u daar ook nog het vervolg van.

Het moet.

Jij die mijn leven veranderde
Zal ik nooit meer zien
Dat weet ik gewoon

Jij die mij deed inzien
Dat er zoveel meer was
Zal ik nooit meer aanraken
Dat voel ik gewoon

Ik koester je
Ik koester elk moment
Dat we samen hadden

Jij gaat verder
Dus ik ook
Het moet

Je geur
Zal ik nooit meer kunnen ruiken
Je bewegingen
Die zal ik nooit meer waarnemen

Alles is anders
Zonder jou

Ik geraak er niet uit
Wat ik wil
Jou
Of niet

Niet
Het mag niet

Jij die een vreemde was
Wordt dat terug
Ook al wil ik dat niet
Het moet.

De zekerheid van de onzekerheid is voorbij..

Hoe lang moet ik dit nog volhouden
Hoe lang kan ik dit nog aan

Verscheurd
Dat ben ik
Dat zal ik zijn
En ooit zal ik zeggen, dat was ik

Het knaagt aan mij
Wetende dat we niet samen horen
Wetende dat we nooit meer samen zullen zijn

De onzekerheid is nu wel weg
Maar misschien vond ik dat toch leuker
Leuker dan hoe ik mij nu voel

Verloren
Dat ben ik
Dat zal ik zijn
En ooit zal ik kunnen zeggen, dat was ik

Alles om me heen verwijst naar jou
Koppeltjes op straat kan ik amper aankijken

Zo gelukkig
Dat zijn ze
Dat zullen ze nog zijn
En dat waren ze ook

Brandend gevoel van binnen
Stop alsjeblieft

Dit kon en kan niet eeuwig blijven duren
Een lichtpuntje in dit alles
De zekerheid van de onzekerheid is voorbij

Toch wil ik meer
Ik wil terug
Terug naar ik en jij

Het hunkeren
Het verlangen
Het hopen

Het stopt
Net zoals ik en jij.

Traanloos

Wat moet ik doen
Wat moet ik zeggen
Ik weet geen blijf meer met mezelf

Eenzame momenten
De stilte verovert me
Ze maakt me zwak

Het is hier zo leeg
Het is hier zo donker
En waarom nu net ik die jou bewonder

Je woorden, ik hoor ze nog steeds
Je lippen, die voel ik nog steeds

Laten we denken
Aan gisteren, aan vandaag

Ik wil denken aan vroeger en later
Ik wil denken aan nu

De pijn
De realiteit

Die voel ik
Maar wenen, dat kan ik niet
Dat wil ik niet

Ik ben traanloos

Niets

In het niets voel ik mij zweven
Tussen dit en dat leven

Ik kan aanvaarden dat we falen
Dat het totaal niet lukt
Dat is geen schande

Dat is het leven
Leven met risico
Dat is er om te nemen
Leven met gevoel
Dat is er om te doen

Maar wat ik niet kan aanvaarden
Is dat we niet proberen
Niet verder leven in wat we voelen

Rust, stilte
Kracht, warmte

Dat zijn troostende woorden
Ze lijken me vreemd

Bevroren en gevoelloos
Zo sleurt de dag mij doorheen zijn tijd

Ik moet verder
Ik moet voort

Zonder jou

Zonder aanvaarding

Zonder wat ik wou.

Mijn eerste keer!

En nee voor zij die direct aan iets anders dachten, het gaat wel degelijk over mijn eerste keer Hammam.

Hammam kende ik als Turks stoombad. Nu waren er 2 vriendinnen naar de Hammam geweest en zeiden dat ik het zeker ook eens moest proberen. Zo gezegd, zo gedaan. Nu kon je daar zo’n arrangement nemen. Scrubben, massage, modder- of hennabehandeling, … Dat klonk goed en ook de prijs viel super goed mee. Ik kwam daar aan, er werd mij een badjas en een handdoek gegeven. En er werd aan mij gevraagd enkel mijn slipje aan te houden. Het hele ding was dus topless. Niet dat ik preuts ben, maar ik moet zeggen, het was een ervaring op zich. De vrouw die je scrubt en masseert is natuurlijk ook in haar Evapak. Alleen was die vrouw al aan de oudere kant en ook aan de iet wat dikke kant. Ja je kan het je wel voorstellen.

Desalniettemin vond ik het super. Eerst in het stoombad al die stress uitzweten, dan ingezeept worden, gescrubt worden, ik had gekozen voor de modderbehandeling, daarna kreeg ik een massage en danwas er nog het brubbelbad. Dat laatste werd mij iets te veel. Te veel warmte en vochtigheid. Goed dat er een douche was, die heb ik dan maar direct op ijskoud gezet. Na dit alles, wat toch wel 2 of 3 uur duurde, mocht je je in de zetels ploffen. Wel terug met een badjas aan, oef. Even aklimatiseren samen met een lekkere versgemaakte muntthee. Ik stapte buiten en ik voelde me herboren. Mijn huid was zo zacht en proper, geweldig gevoel.

Mannen en vrouwen zijn gescheiden, de mensen van de Hammam zijn ook heel vriendelijk. Het was er heel proper. Ik ga het zeker nog eens doen.
Mijn eerste keer Hammam was een rare maar toch ook leuke ervaring.

Verdoofd

Ik staar voor me uit
De tijd verlies ik uit het oog

Trillingen van muziek
Die mij proberen te doorgronden
Voel ik niet

De maan die langzaam opkomt
En haar stralen op mijn raam werpt
Zie ik niet

Wat gaat er door me heen
Dat weet ik niet

Ik ben rustig
Verdoofd

Mijn hoofd heeft zoveel te vertellen
Maar mijn lippen niet
Ze blijven op elkaar
Verzegeld
Gereserveerd

Je kan het zielig noemen
Ik noem het comfortabel
In mezelf gekeerd

Alles komt op me af
Ik zie het gebeuren
Ik laat het gebeuren

Ik doe er niets aan
Ik ben verdoofd.

Interpretatie

Laten we lopen
Lopen op het jonge lentegras

Laten we hopen
Hopen op een nieuwe dag

Laten we denken
Denken aan later

Laten we voelen
Voelen wat we voelen

De kracht van een gevoel
Het gevoel van een gevoel

De kracht van een woord
Woord voor woord

De interpretatie van het alles
Van het nu
Van de wereld
Van het bestaan

Wie zijn we
Wat doen we
En vooral
Waarom doen we wat we doen

Vragen worden gesteld
Vragen blijven onbeantwoord

Onbeantwoorde vragen
Geïnterpreteerd door iemand

Iemand die voelt
Wat hij voelt.

Dans met me

Een vinger die mijn arm raakt
Die mijn huid doet beven

Een mond die naar me lacht
Die mijn ogen doen stralen

Mijn mondhoek
Die zich traag terug omhoog trekt

Mijn arm
Die zich traag terug beweegt

Stap voor stap
Voel ik elk deeltje van mijn lichaam

Bewegen

De dans
Het dansen
Dat is waar ik voor leef

Op de vloer
Voel ik me vrij

Dan ben ik heer en meester
Ben ik de baas
Over hoe ik iets doe
Mijn ding

Het samentrekken van mijn spieren
Ik bepaal wat ze doen

Gecontroleerd
Laat ik ze bewegen
Op het gevoel

Ik stop ze op het moment
Wanneer de beat valt
Daar waar de muziek zegt
Ik stop

Dansen met alles
Dansen doorheen de nacht

Dat is wat ik doe
Wie ik ben

Dans met me.

Voorbij

Langzaam zie ik je vervagen
Langzaam vervreemden we van elkaar

Wat we ooit deden
Zal nooit meer worden herdaan

Wat we ooit zeiden
Zal nooit meer worden gezegd

Zo ver
Zo koud

Dat is hoe het is
Dat is hoe het was

Enkele herinneringen
Die blijven over
Maar ook zij vervagen

Een paar levendige gebeurtenissen
Zij vliegen voorbij

Heel snel
Heel kort

Zoals een knippering van het oog
Een wimper die valt
Een traan die opkomt

Maar dan is het voorbij
Gedaan.

Jij.

Ik denk aan je
Ik zal altijd aan je denken

Je kwam heel plots in mijn leven
En ging er weer even plots terug uit
Dat wil ik niet
Ik wil je hier
Nu
En voor altijd

Zo simpel
En toch zo moeilijk
Zoveel pijn die ik moet verduren

Elke keer als ik aan je denk
Elke minuut, elke seconde
Gaat trager voorbij
Door jou

Jij die mijn gedachte kruist
Jij die me doet voelen dat ik leef
Zowel goed als minder goed

Liedjes doen nog meer pijn om te luisteren
Ze doen me aan je denken

Een traan die langs mijn wang haar weg zoekt
Tot ze op de grond valt
In duizend deeltjes
Net als mijn hart
Een gebroken hart
Dat is al wat ik van jou kreeg

En dat is al wat ik ooit zal krijgen

Ik mis je
Jij.

UitgePERSt

Naar aanleiding van het vak cultuur moesten we naar de voorstelling van ‘UitgePERSt’ gaan.

Het kleine theatergezelschap stelt zich in het begin van de voorstelling kort voor. Wat ze gaan behandelen in het stuk en wat het publiek kan verwachten.
Daar houden ze zich ook aan. De ongeveer een uur durende toneelvoorstelling beviel me wel. Alles wat wij als journalistiekstudenten leren en al leerden kwam aanbod. Heel veel frappante dingen en argumenten werden aangehaald.

Op een gegeven moment zij een van de actrices ‘Het publiek bepaalt de media, niet andersom.’ Die quote bleef lang nazinderen. Dat is ook zo. Vroeger stuurde de media zijn consumenten. Vandaag de dag is alles afhankelijk van die doelgroep.
Doordat de media zo’n rekening moet houden met wie, wat,waar, wanneer en vooral hoe, wordt het media-aanbod ook veel groter. Dat werd ook gezegd in het stuk. De media wordt een ware supermarkt. Zoveel aanbod waaruit de consument kan kiezen. Zoals in een winkel kan hij/zij kiezen. Voor ieder wat wils.

Het enige wat ik jammer vond aan het stuk, is dat het acteertalent niet bepaalt groot genoemd kan worden. 2 mensen vond ik goed, de rest leed aan overacting. De oudste van het gezelschap speelde haar rol zeer goed, het was ook zij die de voorstelling afsloot. Dan was er nog iemand ziek gevallen, maar de vervanging was zeker niet om slecht over te praten. Op zo’n korte tijd, je stuk zo goed spelen. Chapeau.

Voor een leek in de media is het stuk zeker een aanrader, omdat de elementen die behandeld werden zeker representatief zijn. Maar voor mensen die mee zijn, kan het eerder saai en eentonig worden.
Maar al bij al vond ik het stuk wel goed.

Boys boys boys

Wat is dat tegenwoordig met die jongens!? Zij die altijd zeggen dat ze niets begrijpen van vrouwen.. Ja hoor, ik begrijp hen even goed niet meer.

En toch kunnen we niet zonder. Wij vrouwen zitten altijd te zagen (ik geef het toe in naam van ons allen) en te mekkeren over wat jullie mannen allemaal wel en allemaal niet doen. Maar net daarom hebben we jullie misschien zo graag. Ik weet het niet. Niet meer, allensinds. Wat willen jullie van ons. Jullie vreemde wezens!

Vroeger was alles duidelijk. En nu klink ik als een oudje, maar het is gewoon een feit. Vroeger kon je direct zeggen dat je samen was bijvoorbeeld omdat je ‘hihi’ gekust had. Nu maakt dat niets meer uit. Ga naar bed met iemand, en wie geeft er om? OM het cru te zeggen, maar in zo’n wereld leven wij vandaag. Consumptie.. gebruiken en verbruiken. Klinkt grof maar daar komt het simpelweg wel op neer.

Ja waar gaan we naartoe. En ik geef jullie de schuld. Jullie die ons zo lang in toom hebben gehouden. Zodat we nu willen uitbreken en de tijd inhalen die ons nog rest. Hup hup vrouwen. Het gaat hier al snel feministisch klinken. En dat is eigenlijk niet de bedoeling. Misschien is het omdat ik gewoon wat gestuurd wordt door emoties, ervaringen… Wie zal het zeggen.

We moeten meer duidelijkheid creëren! Wie zijn we, wat willen we, en vooral met wie! Make up your mind.

Al die almost lovers, ik word er gek van.

Almost lover, zo’n geweldig nummer, ik verwijs er ineens ook naar >> http://www.youtube.com/watch?v=EDEEzS7OV2k
Het lied zegt meer dan genoeg. Meer dan ik hier schrijf.

Het blijft.

Het opgekropte gevoel
Blijft

De tranen
Zitten vast
Maar ook zij blijven

Jou
Blijf ik missen

Dat ik aan je denk
Maakt niets uit
Voor niemand niet

Ik doe er alleen mezelf pijn mee
Stekende pijn
Blijvende pijn

Maar ik kan niet anders
Het verlangen
Het gevoel
Het blijft.

Nog steeds.

Waar is het fout gegaan
Wat kan ik nog zeggen

Mijn hart slaat steeds sneller
Als jij er bent

Wat kan ik nog doen
Om onze grenzen te verleggen

Waarom doet het godverdomme zo’n zeer

Elk deeltje van mij
Ligt nog bij jou

Ik kan je niet vergeten
En ik weet dat het nooit meer wordt
Wat het ooit was
Dat het nooit meer hetzelfde zal zijn

Maar zelfs met je praten
Doet mijn adem verstokken
Omdat ik dan besef
Wat ik kwijt ben

Waarom missen we iets
Dat we nooit hadden

Ik heb je nooit gehad
Toch niet volledig

Je hart lag nooit bij mij
En dat doet nog het meeste pijn

Ik mis je
Nog steeds.

News Only Sites

The Huffington Post
De eerste indruk die ik krijg, is dat de site nog al vrij druk is. Wel heb ik het gevoel dat ik serieus nieuws aangeboden krijg. Verschillende thema’s krijgen aandacht, ook wordt er afgewisseld in soort nieuws. Video’s, audio, bio’s … Het is een grote site, die een ruim aanbod van nieuws biedt, maar ik vind hem onordelijk en een schreeuwerige lay-out hebben.

De Wereld Morgen
De Wereld Morgen, is op het eerste zicht een vrij kleine site. Wel wordt er zoals in kwaliteitskranten bericht. Ook de onderwerpen zijn serieus. Het lijkt dat ze heel weinig artikels aanbieden, door de grote foto’s en weinig herkenbare doorverwijslinks, maar eens je weg bent met de site is het wel duidelijk. Ook hier krijg ik het gevoel, goed geïnformeerd te worden en goed gecheckte informatie te krijgen. De lay-out is wel proper gedaan, ordelijk en netjes.

Voor L.

Niemand had je verteld
Niemand had je gezegd
Dat het zo zou zijn
Zoals het nu is

Niemand die je waarschuwde
Niemand die je tegenhield
En nu moet je de gevolgen dragen
Nu moet je weten wat het is

Had ik het geweten
Dan had ik je gestopt
Dan had ik geroepen
Dat je niet meer verder mocht

Wat je nu voelt is normaal
Wat je nu doormaakt
Gaat ooit voorbij

Ik heb het ook moeten verduren
Maar zo voel ik met je mee

Ik begrijp je als geen ander
En als je tranen lost
Zal ik ze opvangen
Tot morgen hou ik ze bij

Dan is er een nieuwe dag
Een nieuwe start
Een nieuw leven dat op je wacht

Geen zorgen meer meid
Ik zal er voor je zijn
En als je het moeilijk hebt
Zal ik je troosten
Troosten met lieve woorden
Troosten met een schouder

Langzaam kom je tot rust
Want het leven gaat verder.

Verdwalen.

De opwarmende lucht
Die mijn kaken streelt

De zon die haar warme stralen
Op mijn luchtig geklede lichaam werpt

Elke beweging
Is minder zwaar

Ik voel me verlost
Ook al denk ik nog aan je
Het wordt minder zwaar

Af en toe
Heb ik nog moeilijke momenten
Dan wil ik je hier
Direct
Bij mij

Maar langzaam ga ik verder
Voort

Mijn gedachten
Verdwalen
Gedeeltelijk nog naar jou
Maar minder
Opgelucht

Zo voel ik mij
Maar soms ook niet
Dan wordt het moeilijk
En zwaar

Ik zweef tussen
Verdergaan
En
Stilstaan

Maar stilaan vind ik mijn weg
Naar een pad
Dat ik nog niet ken

Een pad
Dat ik volg

Ik volg
Wat ik zie

En dat bevalt me wel.

Door jou.

Hoe kan ik nu dromen
Zonder aan jou te denken

Hoe kan ik nu verder
Zonder jou

Ik wil je haten
Maar dat kan ik niet

Ik wil je vergeten
Maar dat gaat niet

Ik wil hier weg
Weg van alles
Ver hier vandaan

Ik wil je vergeven
Maar elke traan die viel
Door jou
Kan ik niet vergeten

Elke pijn
Die ik voelde
Door jou
Voel ik nog steeds

Ik ben boos
En toch ook niet
Ik ben verscheurd
Nog steeds

Waarom deed je wat je deed
Dat je mij daar zo achterliet
Dat je deed wat je deed

Dat was verkeerd
Door jou.

Lief klein meisje.

Lief klein meisje
Je zit daar zo alleen

Alleen op een bankje
Met de wind in je haren

Niemand die je opmerkt
Iedereen gaat aan je voorbij

Een traan rolt over
Je nog zo jonge huid

Een lok haar valt
Ze valt elegant
Op je schouder neer

Even elegant
Als je zelf bent
Ondanks je jonge zijn

Jou verdriet
Is nog zo jong
Is nog zo onbenullig
Ze betekent niets

En toch voel je je gevangen
En toch lijkt ze levensecht

Ik voel je pijn
Ik zie je pijn

Lief klein meisje
Droog je tranen

Het gaat voorbij.

Door hem.

Gelukkig
Dat ben je
Euforisch
Dat ook

Je verzorgt je
Je straalt
Door hem

Dan valt alles weg
De zekerheid
De blijdschap

Dan komt het
Het verlangen
Het gemis

Je verwaarloost jezelf
Je verliest jezelf
Door hem

Zo onafhankelijk
Wil je zijn
Zo afhankelijk
Ben je van hem

Laat het los
Laat hem los

Ga verder
Dat helpt.

Oversocialiteiten

Ik vind het leuk wanneer mensen sociaal zijn. Zo leer je er gemakkelijk nieuwe kennen. Maar er zijn grenzen!
Elke morgen neem ik zoals gewoonlijk de tram naar school. Elke morgen laat iedereen elkaar met rust aan de halte. Iedereen is nog maar half wakker of zit al ver met zijn gedachten. Zwijgen is dus de boodschap.

Om de een of andere reden, is er ELKE keer wel iemand die tegen mij praat. Hallo?! Heb ik daarom gevraagd? Neen, dus laat mij met rust alsjeblieft. En elke keer weer dezelfde zever. Gaat het niet over de kleinkinderen, dan gaat het over de familieruzies. Ja hoor, elk oudje heeft zijn of haar verhaal al bij mij kunnen doen.
Zie ik eruit als een sociale instelling? Lana Luistert… Of zoiets… Ik denk het.

Ik wil helemaal niet dat mensen mij aanspreken, dingen aan mij vragen, of al helemaal niet dat ze hun levensverhaal vertellen. Maar, dat is nog niet alles. Ze hebben de grens overschreden. Een tijdje geleden. Toen stond ik weer doodleuk op de tram te wachten, toen plots een oud vrouwtje me vriendelijk aankeek. Had ik toen geweten dat deze blik dodelijk zou zijn, had ik nooit vriendelijk teruggelachen. Ze kwam naast me staan, staarde me aan, en dan begon het.
Het wachten op de tram leek nog nooit zo lang. Waar blijf je, jij verlossend metaalding. Tijdens haar uitleg knikte ik om de zoveel tijd vriendelijk, alsof ik haar begreep en het met haar eens was. Maar bij mezelf was ik aan het denken, dat ik het liefst van al wou kunnen toveren. Of haar op voortspoelen zetten. Zou nog wel grappig zijn, haha. Maar goed.

Dan kwam de tram, eindelijk. Ik stapte op. Kwam dat mens nog naast mij zitten ook. Heerlijk gewoon. Een hele tramrit verder gezaag en geklaag. Echt super. Mijn ochtendhumeur was sterker dan ooit tevoren. Maar wat wil je met zo’n begin van de dag?!

Een paar weken later stond het vrouwtje terug aan de halte. Ik die haar zag, probeerde haar subtiel te ontwijken. Maar ook deze keer leek ik een makkelijk prooi. Het ergste van al was dat het vrouwtje mij niet meer herkende. En dus het hele verhaal opnieuw vertelde. Ik onderging het en hoopte dat het snel over zou zijn.
Dan weer een tijdje later zag ik haar terug staan. Traumatische quote’s drongen mijn hoofd binnen. Ik wist dat ik iets moest doen. Vluchten. De tram stond er al, ze stapte in en ik ging heel elegant aan de andere kant van de tram zitten.

Een derde gesprek met het vrouwtje zou ik niet meer aankunnen. Zo dus, eind goed al goed voor die keer. Hopelijk kom ik haar niet meer te vaak tegen…

Lentekriebels.

De eerste zonnenstralen dringen mijn ogen binnen. Voor de eerste keer kan ik mijn trui uitlaten. ‘s Morgens hoor ik terug de vogels fluiten. Het is een feit. Het is lente.

Mijn hart slaat sneller. Ik wil me tegen iemand aanvleien. Knuffelen en kussen. Samen gelukkig zijn. Genieten van alles. Van het gras, van de bomen, van de zon.

Mensen lachen terug, komen terug op straat. De grauwe winter is voorbij. Het ijzige weer laten we achter ons.

Lente. Een mooi woord vind ik dat. Lente. Ook het gevoel dat het me geeft is fijn, vertrouwd en aangenaam. Lente. Lentekriebels.

Mijn schaduw houdt me terug gezelschap, alles kleurt weer groen. De geur die op straat hangt is minder doordringend.

Lentekriebels voel ik nu, leven, het bruist. Lentekriebels wil ik blijven voelen, tot jij mijn blik kruist.

Leve de lentekriebels, leve het gevoel. Kom uit dat donkere hok en voel het ook.

Ouder.

Je jonge rimpels
Krijgen stilaan vorm

Je ogen worden vergezeld
Door een bril
Dat ben je niet gewend

Ook je handen, je nek en je ogen
Krijgen stilaan sporen
Van je leeftijd

Ouder worden is geen schande
Het is een bewijs
Dat je hebt geleefd

Je bezorgdheid
Die blijft nog hetzelfde
En je lach
Ja die ook

Mama
Voor jou heb ik respect
Wat jij allemaal niet doet
Je bent een echte superheld

Ouder worden
Doet je pijn
Je voelt je vreemd
In je eigen lichaam

Maar ook dat heeft z’n charmes
En weet
Dat ik er altijd zal zijn.

Zoektocht naar een Chineesje.

In het tweede jaar journalistiek (waar ik nu zit) hebben we 2 semesters. Dat is natuurlijk logisch, maar per semester hebben we een ander onderdeel van de journalistiek. Het eerste semester (dat nu al even voorbij is) draaide rond de audiovisuele media. Radio en tv dus. Dat vond ik heel fijn, vooral het radiogedeelte.
En nu, het tweede semester, draait alles rond print. Kranten en magazines dus.

Onze klas is verdeeld in kleine redacties, met elk hun eigen magazine. Het magazine moet rond een bepaald land draaien en gelinkt worden met Antwerpen. Ons groepje koos voor China. Iedereen heeft al een aantal artikels moeten schrijven en nu is het interview aan de beurt. Ik moet een Chinese uitwisselingsstudent interviewen. Over zijn ervaring hier in België, tegenover China enzovoort.

Natuurlijk zie je overal Chinezen, maar als je ze nodig hebt is het even zoeken. Gelukkig was er iemand van ons groepje, die haar vriend in Leuven studeert, die kon wel aan enkele namen, nummers en emailadressen raken. Superhandig! Ik heb ze alle 10 aangeschreven. Welliswaar in het Engels.

Nu is het spannend afwachten of iemand toehapt. En dan is het daarna nog even zien hoe, waar en wanneer ik de gevonden Chinees zal en kan interviewen.

Wordt vervolgd…

Eetfestijn wordt eetblunder.

Dat de Gault Millau-restaurantgids het Chinese restaurant ‘Oriental Delight’ in de Antwerpse Van Wesebekestraat verkozen heeft tot beste Aziaat van 2008, trekt onze redactie toch in vraag. Wat een eetfestijn moest worden, werd een eetblunder.

Met zes hongerige magen kwamen we aan in het restaurant. De inkom was niet bepaald uitnodigend, maar misschien het eten wel, dachten we optimistisch en met veel goesting in lekker Chinees eten.
Aan de ronde tafel kregen we de menukaart. We wisselden vele blikken uit met elkaar. Haalden onze schouders op. Niemand snapte de kaart, omdat ze vol Chinese tekens, foto’s stond en rommelig opgemaakt was. De eigenares stelde ons voor een menu te nemen. Zo gezegd, zo gedaan.

Vol verwachting na de lekkere kroepoek, begonnen we aan ons voorgerecht. We kregen verschillende Dim Sum voorgeschoteld. ‘Hmm deze is best taai, zei iemand.’ Dat beaamde de hele groep. En: ‘Ja dit vind ik niet echt lekker.’, ‘Het smaakt verschrikkelijk.’, ‘Dat steek ik niet in mijn mond!’ Waren een aantal van onze reacties op het voorgerecht.

De sfeer die in het restaurant hangt, is niet bepaald gezellig. Het is zomaar wat Chinees gedoe bijeen gezet, ongezellig en heel rustig, te rustig naar onze mening. Een echt Chinees restaurant met typische beeldjes en kitscherige toestanden, dat wel. ‘Maar ‘Gault Millau’ zou toch beter moeten weten bij het uitdelen van zijn titels?!’ Dachten we samen luidop.

‘Niet bepaald proper hier’, zei iemand, waarna de rest van de groep hun bestek grondig bestudeerde. Ja inderdaad, en heb je die warmhouders al eens bekeken? Zo vettig, zei een andere.
De bediening was ook een tegenvaller. Het meisje dat ons bediende, kon niet op onze vragen antwoorden. Toen we vroegen wat in welke Dim Sum zat, haalde ze haar schouders op.
Wel maakte de eigenares even tijd vrij om ons privéles te geven in het ‘eten met stokjes’. Ze toonde ons hoe het moest en dat was het dan. Al doende leert men, dat hebben we ondervonden.

Dan was het tijd voor het hoofdgerecht. ‘Ja die Calamares is niet echt geslaagd, maar de eend is wel lekker.’ Een andere trok een gezicht dat het haar echt niet smaakte. We hadden gehoopt op beterschap, maar dat bleef uit.
Bij het dessert hadden we al onze hoop opgegeven, maar dat bleek een echte voltreffer te zijn. Een soort gelatinepudding van kokosnoot en een cakeje gemaakt van waterkastanje. ‘Zo lekker, toch nog iets dat meevalt dan.’ En zo sloten we onze culinaire avond niet helemaal in mineur af.

Waarschijnlijk is het eten van ‘Oriental delight’ voor ‘echte’ Chinezen veel lekkerder. Het restaurant staat ook bekend om zijn iets specialere menukaart en exclusievere ingrediënten.

Onze algemene conclusie: “Oriental Delight, een redelijk hilarische mislukking. En in tegenstelling tot Gault Millau, bent u voor ons gebuisd.”

Notre Dame de Paris luidt in Antwerpen.

De hele paasvakantie lang kon je in de stadsschouwburg van Antwerpen naar de musical ‘Notre Dame de Paris’ gaan kijken.

De musical intrigeert al vanaf de eerste noot die gezongen wordt. He is een indrukwekkend spektakel met prachtige decors en wervelende choreografieën. De muziek klinkt niet direct herkenbaar in de oren, toch word je er door meegesleept doorheen de musical.

Musicalnieuwkomers Sandrine als Esmeralda en Gene Thomas als Quasimodo konden meteen bewijzen dat zij niet zomaar door het Franse artistieke team met de hoofdrollen waren bedeeld, en deden dat vocaal goed. Voor beide sterren is het hun eerste musicalervaring. Ze hebben met deze voorstelling niet echt een cadeau gekregen.

Beiden zijn het fantastische zangers, maar in deze productie komen ze terecht tussen meer ervaren musicalacteurs. Dat verschil is niet weg te denken. Zangtechnisch hebben ze het er toch goed vanaf gebracht. Want ze staan vooraan op de scène als solist, terwijl achter hen fantastische dansers de aandacht trekken. Rekening houdend met die factoren, mogen we toch stellen dat deze Esmeralda en Quasimodo er staan.

De musical is zonder gesproken dialogen, wat voor de meesten onder ons wel even wennen is, maar het is zeker niet storend. Alles wordt gezongen, wat vaak tot fraaie muzikale hoogstandjes leidt. De acteurs zingen hun nummer vooraan op de scène en achter hen gebeuren er allerlei andere dingen.
Af en toe is er een wat rustiger stuk, maar die worden goed opgevangen door de voordurende dynamiek van de musical. De dansers die als decorvulling voorzien worden, zijn de sterren van de musical. Hun energie, dynamiek en kunde zijn ongezien. De dans is zodanig goed, dat je soms meer naar de dansers kijkt dan naar de hoofdfiguren.

De choreografieën zitten echt goed ineen, ook de samenwerking met bepaalde materialen of bepaalde spots… werden goed benut. Het hele plaatje klopte. Maar het is wel raar at bij een musical de dans heel hard op valt.
Iedereen kent de Walt Disney film wel. Daar gaat het over de misvormde Quadimodo die zich schuil houdt in de kathedraal Notre dame. Daar wordt hij verliefd op de mooie zigeunerin Esmeralda. Na veel doorstaan te hebben, groeit er een hechte vriendschap tussen beiden. In deze musical gaat het er niet zo sprookjesachtig aan toen. Het verhaal volgt eerder de versie die Victor Hugo maakte, die iets donkerder getint is.

De emoties op het podium, de uitvoering, de dans, ze zijn allemaal echt. Ze worden op je losgelaten en je wordt er mee overspoeld. Ook over de cast alleen maar lof, alleen is het soms moeilijk om een band met de personages te creëren, iets dat te wijten valt aan het gebrek aan gesproken verhaallijnen. De musical hangt namelijk aan een met liedjes, daardoor is het moeilijk om echt een goed beeld e vormen van de personages. De kostuums waren ook mooi.

Sandrine, die we al eerder van de talentenshow Idool kennen, doet het goed voor zo’n eerste keer. Het is natuurlijk merkbaar dat ze niet ervaren is in de musical. Ook Gene Thomas, die we kennen van X-session, doet het goed. Hij zit onder de lagen schmink, maar zijn stem wordt daar zeker niet door verstoord.
Op een gegeven moment is Gene Thomas vastgebonden aan een rad dat over de scène gerold wordt. Dat lijkt niet simpel om dan toch zo’n goede zang neer te zetten.

Beide zangers worden omringd door een homogeen ijzersterke cast van musicalacteurs als Dennis ten Vergert (de dichter Gregoire), Wim Van den Driessche (de malafide aartsbisschop Frollo), Tim Driesen (kapitein Phoebus), Clayton Peroti (Clopin, de aanvoerder van de illegalen) en Jorien Zeevaart (Fleur-de-Lys). Die op hun beurt het publiek overweldigen. Hetenige minpuntje dat we kunnen opnoemen, is de acteerkwaliteiten van de 2 hoofdrolspelers. Maar door hun goede zang vergeten we dat al snel.

Zoektocht naar een Chineesje. (vervolg II)

Die laatste zaterdag van de paasvakantie trok ik dan eindelijk naar Leuven. Zenuwachig was ik niet, maar zo iets is toch altijd spannend. Dat geef ik wel toe. Natuurlijk had ik een trein te vroeg genomen. Ik, een leek in het treinnemen, ik die enkel de trein richting kust neem in de zomer, wou zeker zijn dat ik op tijd aankwam. Dat was zeker zo. Een uur te vroeg. Maar ja, ik was nog nooit in Leuven geweest en keek dan maar wat rond.

Ik had ondertussen naar de Chinese uitwisselingsstudent gesmst dat ik er was. Ik vroeg hem ook of hij misschien vroeger kon komen dan afgesproken, zo niet zou het geen probleem zijn. Hij kon niet vroeger. Ik zette me op een bankje aan de kerk, genoot van de zon die volop scheen en aanschouwde de vrolijke dansduo’s die op de muziek een spelend bandje aan het dansen waren.

Om 13u was onze afspraak. Veel Chinezen te zien, maar natuurlijk niet diegene die ik moest hebben. Meneer kwam een half uur te laat. Maar goed, ik was blij dat ik eindelijk aan het interview kon beginnen. Het artikel dat ik over het interview geschreven heb, kan u lezen onder: ‘Chinese uitwisselingsstudent – ‘Alleen maar feesten!’.

Stom.

Er is nu al een hele tijd voorbij
Maar vergeten kan ik je niet

Ik voel me nog altijd verloren
Ik voel me stom
Stom omdat ik aan je blijf vasthouden

Hoewel ik voor jou maar gewoon een meisje ben als een ander
Ben jij voor mij niet zomaar een jongen

Jammer dat je dat niet beseft
Jammer dat je dat niet weet

Tranen rollen niet meer
Pijn doet het nog wel

Ooit zal het stoppen
Maar tot dan
Houd ik me aan je vast.

Chinese uitwisselingsstudent – ‘Alleen maar feesten!’

“Alleen maar feesten!”
Huang Haixin (22) is een Chinese uitwisselingsstudent elektrotechniek. Na twee jaar is hij stilaan van de cultuurschok bekomen.

“Jullie zijn echte feestbeesten!” Zo begint het gesprek met Huang. Eerst heeft hij een aantal jaar aan de Beijing Jiaotong University gestudeerd en nu zet hij zijn studie verder aan de K.U. Leuven.
“Het eerste wat mij opviel toen ik hier aankwam, was hoe los de mensen hier zijn. Op elk vlak. De studenten hier lijken enkel te studeren om te kunnen feesten.
Bij ons is het bijvoorbeeld de gewoonte dat je niet stopt om 17u omdat dat zo in je contract of uurrooster staat. Nee je stopt als je werk af is. Het bedrijf waar ik momenteel stage doe, loopt leeg rond dat uur, echt vreemd vind ik dat. Ik denk dat onze mentaliteit ook wel bepaald wordt door onze levenswijze.

“In China is het strijden om je toekomst, jullie nemen het zoals het komt.”

Mentaliteit
We zijn met zoveel in China, en er is zo weinig werk. Daarom bouwen we van begin af aan een discipline op, om eender hoe ons doel te kunnen bereiken. De studenten hier zijn blij met een 10 op 20. Ze zijn er door, dat is goed genoeg. Maar ik wil echt het beste uit alles halen, zien hoe ver ik kan gaan. Ik beoordeel niemand en ik zeg ook niet wie van ons juist is, maar het is iets dat me sterk opvalt.

België
België was het enige beschikbare uitwisselingsland dat ik kon kiezen. Ik heb dus niet specifiek voor België gekozen. Ik wilde zeker naar het buitenland, omdat ik dan meer kans heb op een goede job, denk ik. Ook is het zo dat in China alle lessen vrij theoretisch zijn ten opzichte van België. Ik schrok echt toen ik het lessenrooster voor de eerste keer zag. Zoveel praktijklessen! Dat is goed, want als je in China afstudeert en je moet begint te werken, ben je niet genoeg voorbereid. Met het diploma dat ik nu zal halen, ben ik waarschijnlijk beter voorbereid. Dat is ook nodig. Er zijn zoveel mensen in China, daardoor is de plaats beperkt op de universiteiten. Enkel de beste leerlingen worden toegelaten. Het is een heuse concurrentiestrijd onderling. En als ik hier meer leer, sta ik weer een stapje voor op de rest.
Verder hou ik enorm van België. Ik reis graag, en omdat in de weekends mijn studentenhuis leeg is (omdat iedereen naar huis gaat en ik niet), heb ik al veel kunnen zien in België.

Voorbereiden
Ik heb me eigenlijk niet goed voorbereid op mijn komst naar België. Thuis had ik het eens aangekaart dat ik de mogelijkheid had om naar hier te komen. Mijn ouders waren niet al te enthousiast, maar als je weet dat je in China 80 euro gemiddeld als studiebeurs krijgt, is de keuze snel gemaakt. Ik kon hier een studiebeurs aanvragen en het verschil is enorm, echt 5 keer meer en voor vrienden van mij zelfs 10 keer meer, dan wat ze in China zouden krijgen.
Natuurlijk heb ik er wel voor gezorgd dat mijn Engels goed is, want alle lessen worden in het Engels gegeven. Ook volg ik nu al 2 jaar een cursus Nederlands, maar dat gaat minder vlot.

“10 op 20 vinden jullie genoeg, ik wil zien hoe ver ik kan gaan.”

Medestudenten
Mijn medestudenten zijn vriendelijke en toffe mensen, maar echt goede vrienden maken, blijft moeilijk. In de weekends zijn
ze weg. Soms vragen ze me wel mee naar huis, maar dat gebeurt weinig. De taal is een barrière en het cultuurverschil toch ook.
Wij Chinezen hebben de gewoonte om met elkaar te gaan tafelen of gewoon een hele dag bij elkaar te zitten. De Belgen moeten altijd iets doen. Ze gaan op café, naar de cinema of naar een feestje…
Ook als mijn medestudenten onderling praten is het altijd in het Nederlands, dat begrijp ik wel maar ik vind het lastig om constant te vragen wat ze zeggen.
Er zijn ook andere Chinese uitwisselingsstudenten hier, zelfs van mijn universiteit in Beijing. Dat zijn goede vrienden geworden, daar spreek ik dan ook mee af om samen te koken bijvoorbeeld.

Toekomst
Nog één jaar en dan ben ik afgestudeerd. Het liefst zou ik nog een jaar extra doen, om me nog beter te specialiseren. Daarna zoek ik hier misschien werk, maar terug naar China gaan, zie ik ook wel zitten. Ik mis mijn familie. In het begin was dat heel moeilijk, nu gaat het beter. We e-mailen regelmatig en af en toe bellen we via het internet.
Ik vind dit zeker een ervaring om nooit te vergeten. Mensen uit mijn land die de mogelijkheid hebben, moeten het zeker ook doen. Je leert zoveel meer en je krijgt een enorme levenservaring mee. Ik voel me ondertussen toch wel een halve Belg. En nog een (misschien overbodige maar wel leuke) tip voor andere mogelijke kandidaten: het bier is echt wel lekker hier.

Spanning.

De blik in je ogen
Verraden het verlangen
Het brandende gevoel
Dat je bijna doet sterven
Als het niet verder gaat

De trekken om je mond
Zeggen meer dan woorden
Lachend en toch uitdagend
Serieus en toch speels

Je houding onthult
Elke tinteling die je lichaam doormaakt
Elk plekje wordt geraakt

Stiekem probeer je het te verbergen
Niet toe te geven aan je verlangens
Maar ook je woorden betekenen meer
Meer dan ze eigenlijk zijn

De spanning is te voelen
Elke gemaakte beweging
Wordt opgemerkt
Wordt waargenomen

Ze geven aan wat we willen
Wat we voelen
Wat we verlangen

En toch blijft het enkel bij dit gevoel
Die spanning
Doet mijn hart weer sneller slaan
En toch is het een vreemd gevoel

Ik weet niet waar naartoe
En jij die mij blijft aanstaren
Met die ene blik
Die ene trek
Die ene houding

Het zegt genoeg.

Zoekmachines

Google
Iedereen kent Google, en kan werken met Google. We zijn er zo vertrouwd mee geraakt, dat als we een nieuwe zoekmachine ontdekken, we er amper aandacht aan geven. Google is duidelijk, gestructureerd, simpel en heeft talloze mogelijkheden. Maar misschien laat ik mij stem iets te subjectief klinken. Ook weer omdat ik zo vertrouwd ben met Google.

Je kan op een gemakkelijke manier, dingen zoeken en vinden. Je typt het onderwerp in en dan wat je wil vinden. Wil je je onderwerp onder de vorm van een afbeelding zien, dan klik je toch gewoon bovenaan in het scherm op ‘afbeelding’. Zo gemakkelijk is dat!
De resultaten van je ingegeven onderwerp, zijn meestal direct goede resultaten. Precies of Google weet wat je zoekt.

De verschillende applicaties die Google aanbiedt vind ik handig. Zoek je de weg, ga dan toch gewoon naar Google Maps. Geen rekenmachine bij de hand? Google zal het berekenen! En zo kan ik nog wel even door blijven gaan. Maar mijn punt is wel duidelijk, denk ik. Google is top.

Wat ik nog leuk vind aan Google, is de andere versies, zoals ‘Goegel’ en ‘Hoehel’. Goegel is de Antwerpse versie van Google. En Hoehelis Google op z’n West-Vlaams. Hoe bedenk je het toch, haha.
Waarschijnlijk zullen er wel gebreken zijn, maar ik, de gewone internetgebruiker, heeft niet meer nodig dan… ja inderdaad, Google.

Maar, tegen mijn principe in, laten we eens naar een andere zoekmachine gaan kijken. We nemen bijvoorbeeld… Yahoo.

Yahoo
Oké, ik heb net Yahoo geopend. Natuurlijk is het allemaal even wennen en zoeken. Maar over het algemeen ziet het er wel vrij gestructureerd uit. Wel iets drukker dan Google vind ik, maar dat is dan weer persoonlijk.

Hier kan je gemakkelijk zoeken en vinden. Yahoo heeft ook applicaties zoals Google. De categorieën zijn hier net zoals bij Google. Eigenlijk kan ik niet veel slechts zeggen dus. Alles is duidelijk, zoals dat moet.
Alleen ben ik Google meer gewoon, en zal mijn voorkeur meer naar Google neigen.

Laten we eens zot doen, en een zoekmachine kiezen die we totaal niet kennen! We nemen bijvoorbeeld… powerset.com.

Powerset
Dit is nog een heel andere aanpassing. Totaal nieuw, dus gaan we even het onbekende verkennen. Categorieën vind ik niet direct. Het speciale aan deze zoekmachine is, dat hij alles binnen Wikipedia doorzoekt. Je zal dus wel alles vinden wat je zoekt, maar je bronnen blijven heel beperkt (tot eentje dus). Dat beperkt ons al snel tot nog een aantal dingen. De zoekmogelijkheden bijvoorbeeld. Als je alles binnen een site, binnen een bron zoekt, zullen je resultaten maar heel klein blijven. Zeker tegenover wanneer je op een zoekmachine als Google of Yahoo hetzelfde onderwerp intypt. Natuurlijk is t ook best gevaarlijk om deze zoekmachine te gebruiken. Zeker voor ons, studenten journalistiek.

Informatie van Wikipedia is ongecontroleerd, en mag zeker niet voor ware en juiste informatie aangenomen worden.

Ik snap eigenlijk niet waarom deze zoekmachine bestaat. Je kan toch evengoed naar de site van Wikipedia zelf gaan en daar je onderwerp intypen? Ik zie het nut er niet van in. Maar misschien ligt dat gewoon aan mij natuurlijk…

Verder vind ik powerset.com niet echt duidelijk, en onaangenaam om iets te zoeken. Mijn voorkeur gaat naar diegene die ik het beste ken.

Google, jij mag voor mij blijven zoeken vriend.

Zij. Alleen zij.

Alleen, verlaten en leeg
Zo voelt ze haar
Zo voelt iedereen zich wel eens

Niemand vraagt naar haar
Niemand verlangt naar haar
Een traan rolt over haar wang

Eenzaam,
Zo eenzaam dat ze is
Zij, alleen zij

Tijden alleen
Vrienden, ja die zijn er wel
Maar ze wil meer
Veel meer

Iemand waar ze naartoe kan,
Wanneer ze het moeilijk heeft,
Om leuke momenten mee te beleven,
Om te lachen, te huilen en zo veel meer

Waar is die iemand,
Voor haar
Zij, alleen zij

Door het alleenzijn heeft ze wel zichzelf kunnen ontdekken
Ze staat sterk in haar schoenen
Ze weet wie ze is

Maar net dat wil ze delen
Delen met hem
Die ene
Diegene
Die er is voor haar

Ze knippert met haar ogen,
Na een lange weg te hebben afgelegd
Valt de traan

Ze wil bewegen
Leven
Niet meer alleen zijn
Zij, alleen zij

Wat is er mis met haar
Vraagt ze zich af
Niets
Ze is gewoon alleen
Niet bij iemand opgevallen

Met de vraag die ze haar blijft stellen,
Buigt ze haar hoofd

Hoe lang nog?
Zij, Alleen zij.

Er is meer.

Je bent zo in de war
Zo in jezelf gekeerd

Ik wil je helpen
Maar je houdt vast
Vast aan die opgetrokken muur
Die muur die ik maar niet kan breken
Die muur die je ware ik verbergt
Die muur tussen jou en mij

Waar ben je zo bang voor
Wat houdt je tegen

Er is meer dan alleen weerstand
En er is meer dan alleen tegenslag
Er zijn ook mooie dingen
Dingen die ik je wil tonen
Dingen die ik je wil laten zien

Maar net de mensen die het goed met je voor hebben
Daar houd je afstand van

Misschien bang om gekwetst te worden
Gekwetst door mensen waar je zelf om geeft
Dat weet ik niet
Omdat je me geen hoogte geeft

Maar ik kan het niet aanzien
Hoe je jezelf zo’n pijn doet

Je kan me stom of belachelijk
noemen, vinden, wat dan ook
Ik wil alleen maar lief zijn

Je laten zien
Dat er meer is.

Achter.

Met tranen in mijn ogen
Schrijf ik deze letters
Deze woorden

Waarom doet het pijn
Je niet meer te zien
Je niet meer te horen

Tijd moest ik het geven
Het zou wel over gaan
Dat zeiden ze me toch

Maar ik heb het gevoel
Dat ik stil sta
Niet verder kan

Jij leeft verder
Zonder mij
Met een ander
Dat doet pijn

Ik blijf achter
Alleen
Want ik heb alleen jou voor ogen
Niemand is goed genoeg
Niemand kan je evenaren

Ik wil je loslaten
Echt wel
Maar het lukt niet
Nog steeds niet
Na zoveel tijd

Ik word gek
Want ik wil dit niet
Ik wil me zo niet voelen

Het is rot
Net of iemand mijn hart platknijpt
Het vermorzelt

Met tranen in mijn ogen
Schrijf ik deze letters
En deze woorden
Opnieuw

Waarom doet het pijn
Je nog steeds te willen zien
En je nog steeds te willen horen

Want ik blijf achter.

Nieuweling.

Hey nieuweling
Die langzaam mijn hart verovert

Dag lieveling
Die zachtjes mijn rug streelt

Hallo vreemdeling
Die subtiel mijn brein doordringt

Wees lief
Wees voorzichtig

Dit hart is al zo veel geraakt
Dit hart is al zo vaak gebroken

Jij nieuweling
Jij krijgt de kans
Het te doen openbloeien
Het te laten stralen

Dus wees teder
En oprecht
Zacht zoals een veertje op een kussen valt

Nieuweling
Beloof me iets
Wees niet zoals alle anderen

Hey nieuweling
Je trekt mijn aandacht
Ik denk weer aan mooie en leuke dingen

Hey nieuweling
Ik heb je graag.

Nergens.

Ik verdwaal met mijn gedachten
Ik verdrink in m’n woorden

Veel te veel
Gebeurt er
Veel te veel
Gaat er aan me voorbij

Regendruppels vallen op mijn huid
Banen zich een weg
Naar nergens

Woorden hoor ik
Door mijn hoofd
Zij gaan ook
Naar nergens

Opgekropt
Vast
En overbodig

Dat zijn ze
Balast

Verlos mij
Druppels van boven

Elk woord
Wil ik roepen
Elk woord wil ik kwijt

Ik wil je liefhebben
Aanraken en zoveel meer
Maar het zit vast
Wij zitten vast

Het gaat naar
Nergens.

Woorden.

Woorden lijken zo simpel
Zo eenvoudig

Mijn woorden
Die je leest
Vluchtig
Aandachtig

Betekenen iets
Of net niets

Woorden
Worden vergeten
Blijven hangen

Elke letter heeft zijn plaats
Elke letter is belangrijk

Het gebruik van woorden
Speels
Spannend
Pijnlijk

Woorden vullen mijn mond
Vullen mijn gedachten
Verlossen mij met hun klank

Maar soms schieten ze tekort.

Opnieuw.

Ik zou je vergeten
Dat deed ik niet

Ik zou niet meer naar je verlangen
Dat doe ik nog steeds

Ik zou nieuwe mensen leren kennen
Dat deed ik wel

Maar daar ben je weer
Verschenen uit het niets

Terug bij mij
En toch ook niet

Ik die dacht dat ik over je was
Ben dat nog niet
Nog altijd niet

En het spelletje begint
Opnieuw

Ik wil het niet
Maar kan het niet laten

Je blijft speciaal
Je blijft die ene voor mij
Die ene die er altijd zal zijn

Waar ik altijd aan zal denken
Opnieuw

Ik die dacht dat ik verder kon
Dat deed ik niet

Ik die dacht zonder jou te kunnen
Kan dat nog steeds niet

Ik die dacht en nog steeds aan jou denk
Doe dat en blijf dat doen

Waarom kan ik in godsnaam
Jou niet loslaten

En waarom blijf jij in godsnaam
Terugkomen

We weten dat het niet lukt
We weten dat het niet gaat

Niet zoals we willen
En toch doen we het
Opnieuw.

Laten we alles laten.

Laat me los
Zodat ik jou eindelijk los kan laten

Laat me met rust
Want ik kan jou niet met rust laten

Laat me gaan
Want ik wil niet dat je weggaat

Laten we alles laten
Zoals het is
Zoals het was

Voor ik jou leerde kennen
Voor ik van je bestaan afwist

De tijd
Wil ik terugdraaien

De tijd
Waar ik lachte en droomde
Die wil ik terug

Nu zie ik flarden
Van wat jij hebt aangericht

Een gebroken glimlach
Een gebroken hart

Laat me los
Zoals ik jou niet los kan laten

Laat me gaan
Zoals ik jou niet kan laten gaan

Ik verlang nu nog harder dan ooit
Naar jou

Verdwijn
Voorgoed

Dat is al wat ik wil

Laten we alles laten
Zoals het is
En zoals het was.

Zalig.

De smaak van je lippen
Hangt nog op mijn mond

De geur van jouw lijf
Ruik ik nog

De bewegingen die je maakte
Zijn in mijn gedachten gegrift

Nooit zal ik vergeten
Wat je
Woord voor woord
Tegen me zei

Mijn hand in de jouwe
Onze vingers speelden met elkaar
Elke aanraking
Zorgde voor rillingen

Jouw stem
Wil ik blijven horen
Jouw lach
Ja, die ook

Wat moet ik doen
Om je te houden
Wat moet ik doen
Om jou te doen inzien

Dat wij samen
Zalig zijn.

Gevoel.

De dingen die je zei
Ze blijven nazinderen

De klank van je stem
De blik in je ogen
Zie ik nog zo voor mij

Gevoel is zo iets vreemds
Het sleept me mee
Tot ik mezelf verlies

Verlies in alles
Verlies in jou

Nooit had ik gedacht
Dit te voelen
Nooit had ik verwacht
Mij zo slecht te voelen

Nog erger dan eerst
Verlies ik het gevoel
Verlies ik het vertrouwen

Wetende dat jij het niet beseft
En wetende dat jij nu gelukkig bent

Zo verlies ik mijn gevoel
En laat ik me leiden
Door verdrongen emoties

Emoties die ik niet kan controleren
Die ik niet ongedaan kan maken
Emoties die ik wil negeren

Zoals het gevoel
Waarin ik mij verlies

Lang heb ik gewacht
Op een antwoord
Op mezelf

Maar ik wil alles vergeten
En even verdwijnen
Los van dit kwellende gevoel.

Flair Shopping Day 2010

Zondag 17 oktober was het weer zover. De 11de editie ondertussen al van Flair Shopping Day. Duizenden vrouwen en enkele mannen stroomden toe naar het Wijnegem Shopping Center. Meer dan 80.000 bezoekers waren er. En allemaal kwamen ze om te shoppen, maar natuurlijk ook voor de vele randacties. Zoals bijvoorbeeld fotoshoots, stylingstips, workshops tenen lezen, voor en na’s… Ja hoor, het was er allemaal.

Het Wijnegem Shopping Center werd omgetoverd tot vrouwenparadijs. Enkele mannen waagden zich tussen de vrouwenmassa. Wat toch heel moedig was. Hysterisch gelach weergalmde doorheen de gangen van het complex. Uren aanschuiven vonden de dames geen probleem, want ze zouden koste wat het kost die make-over of stylingtip krijgen.

Wat bezielt die vrouwen toch om met z’n duizenden aan te komen. Ze geraken verveeld door de drukte en die werken ze dan vervolgens op hun man uit. Die wou gewoon een rustige zondag, maar nee hij moest mee. Iemand moet toch al die zakken dragen, hoor je de vrouwen dan luidop denken.

En ja je krijgt 10 procent korting, maar wat is 10 procent. Daarvoor begaan deze lezeressen bijna een moord, als je het zo ziet. Ellenlange rijen aan de pashokjes en aan de kassa’s. Ja ik was er ook bij. Maar ik behoorde gelukkig tot de randanimatie die Flair verzorgd had. Maar goed ook, ik zou nooit zomaar, vrijwillig naar dat kippenhok op een zondag gaan.

Kakelend zie je vrouwen passeren, al pratend wat vervolgens weer verandert in roepen omdat ze elkaar anders niet verstaan door al die herrie. Het hele tafereel lijkt wel Sex and The City op z’n Vlaams.

The Chippendaeles stonden op het programma. Vele vrouwen gingen al een uur op voorhand aan het podium staan, zodat ze zeker goed vooraan stonden. Maar later bleek dan dat die kerels hun vlucht afgelast was. De vrouwen gingen moedig terug richting winkels en standjes.

Naast de bezoekers heb je natuurlijk ook de vele vrijwilligers en medewerkers van Flair. En niet te vergeten de werknemers van alle winkels. Je moet het maar willen, werken in zo’n rumoerige sfeer. Zij liever dan ik. Elk jaar weer opnieuw.

Maar pas op, het heeft ook wel iets. De sfeer die er hangt. Is door al de drukte heen ook ergens rustgevend en ontspannend. Gewoon meegaan met de stroom en niet nadenken, dat is toch wat iedereen op een zondag wil doen. Vooral dat laatste dan toch.

Leegte.

Terwijl het tot haar doordringt
Laat ze haar hoofd hangen
Haar ogen kijken weg
Naar de grond
Ze beseft het

Het is over
Voorbij

De manier waarop ze hem bekeek
Is niet meer zoals toen
Is anders
De druk valt weg
Er is niets meer
Te voelen
Niets meer
Om over te denken

Niets doet hij haar nog
En die leegte
Voelt vreemd

Alles waar haar leven rond draaide
Stopt
Is niet meer

Verlost
Van maanden verdriet
Verlost
Van alle pijn en alle tranen

Maar deze leegte
Voelt zo vreemd
Ze weet niet wat gedaan

Waaraan moet ze zich nu vasthouden
Waar moet ze met zichzelf naartoe

De verlossing
Die verandert in een leegte
Beter
Maar ergens ook niet

De verlossing van de leegte
Vindt ze niet.

Het gelaat.

Het gelaat laat zich hangen
Geen uitdrukking
Wordt gezet

Gevoel kan niet boeien
Tranen zullen ook niet vloeien

Ver van wat verwacht wordt
En heel dicht bij wat gedacht werd

Laat het zich leiden
Door gevoelloosheid

De koude wind
Wordt niet gemerkt
En scheert zich een weg
Langs de jonge wangen

De vlokken sneeuw
Vallen ongelukkig
Op de warme huid
En smelt

Het gelaat
Wil niet verder
Wil stil staan

Geen rimpel
Zal nog verraden
Wat het kwijt wil
Geen gelach, geen geween

Het is koud
Het is van steen

Het gelaat wil niet meer verder
Het gelaat wil zijn waar het is.

Hier
En elders
Maar ergens
Ook nergens.

Doel.

Vervreemd van mezelf
Dwaal ik door straten
Straten die ik niet kende
Straten die me begeleiden
Naar ergens
Aan het einde van m’n gedachte

Wie ben ik nog
Ik ken mezelf niet meer
Verloren en uit evenwicht
Strompel ik verder

Muziek in m’n oren
Sluiten me af van de buitenwereld
Van alles
Niets hoor ik nog
Buiten de heerlijke melodie
Die me alleen maar meer doet verdwalen

En elk woord dat gezongen wordt
Elke zin
Kan ik plaatsen

Maar wie ben ik
Wat is mijn doel
Waarvoor leef ik

Ik voel alleen maar pijn
En mijn lach is nep
Leef ik dan voor de pijn
Draait het daar allemaal om

Waarvoor leef ik
En is alles voorbestemd
Heeft alles een doel
En bestaat het lot

Vragen die ik me stel
Bij het horen van een nieuwe melodie
Ik zie het nut niet
En ik snap de beredenering niet

Laat me zien waarvoor ik leef
Laat me voelen wie ik ben
Want ik beef
Omdat ik mezelf verlies
Vervreemd van mezelf
En totaal geen doel

Vind ik de weg naar de werkelijkheid
Niet.

Reportage Daklozen 2010

Klik en beluister: Reportage Daklozen 2010

Er zouden zo’n 1000 daklozen in Antwerpen zijn. En met deze koude is het moeilijk om te overleven op straat.
Maar er zijn verschillende manieren om de dag door te komen voor deze mensen. Ik trok naar een dag- en nachtopvangcentrum waar daklozen terecht kunnen.

De afwezigheid.

De afwezigheid
Dringt binnen
Binnen in alles
Binnen in je hoofd
Binnen in je concentratie

De afwezigheid
Vermoordt
Alles wat je leert
Alles wat je wil weten
Alles wat je probeert te vergeten

De afwezigheid
Maakt zichzelf aanwezig
Aanwezig
Waar je niet wil dat ze is
Aanwezig
Op plekken, zo onverwacht
Aanwezig
Op momenten, zo ongewenst

Ze slorpt je op
Helemaal
Tot je verdwijnt
In de afwezigheid zelf.

Zwarte vegen.

Al open ik mijn ogen
Toch zie ik niets
De donkerheid omringt me
Ze vangt me
En neemt me mee

Wat
Weet niemand
Maar ik wel
Op gevoel
Heb ik geleerd
Te onderscheiden
Wat ik daarvoor niet kon

Zwarte vegen
Op m’n gezicht
Wie kan het nog wat schelen
Ook in dit gedicht
Wat maakt het uit
Of wat zal het veranderen

Het maakt niet uit
Om te willen wat je wil.